Als een monseigneur de passie preekt…
Jan Van de Casteele 21-07-2008
 |
Kardinaal Danneels deed op 21 juli zijn traditionele duit in het Belgische zakje. Ook wat de Naamse bisschop Leonard (in zijn column in het in Den Bosch uitgegeven Katholiek Nieuwsblad) zei – ‘België barst niet’ - is een pareltje van Vaticaanse diplomatie. Beetje zalven, beetje slaan. En De Kerk in het Belgische midden houden. Zijn uitspraken over Vlaanderen zijn gebaseerd op de historische werkelijkheid, zijn blik op de toekomst is gebaseerd op ‘geloof’.
Wat mgr. Danneels zei had weinig om het lijf. Een oproep tot verzoening, en nu weer over tot de orde van de dag… Geen spoor van een rationele benadering van de crisis. Het instituut Kerk als wandelstok voor een monarchie die geen kant meer op kan.
We hebben het hier vooral over de boodschap van mgr. Leonard. Eerst het zalven: ‘Als de Franstaligen willen dat België blijft bestaan, volstaat het niet Belgische vlaggen in de straten te hangen. Ze moeten afstand nemen van hun linguïstische superioriteitscomplex. Elk volgens eigen sociale rol moeten ze de taal en de cultuur van hun noorderburen leren kennen en ervan leren houden. Dat is de prijs die betaald moet worden wat persoonlijke verantwoordelijkheid betreft, als ze willen dat België een toekomst heeft’.
‘Zonder me uit te spreken op politiek vlak, nodig ik hen (De Walen – red.) uit nooit te vergeten dat Vlaanderen gedurende eeuwen heeft moeten vechten om zijn taal en cultuur gerespecteerd te krijgen. Lange tijd was Vlaanderen slachtoffer van Franstalige arrogantie. En de Belgische Staat, ontstaan in 1830-1831, droeg gedurende een eeuw bij tot de actieve verfransing van Vlaanderen. Nu het de welvarendste regio van het land geworden is, wil Vlaanderen duidelijk zijn culturele eigenheid en taalkundige autonomie bevestigen’, aldus nog mgr. Léonard.
We geven het graag toe: het is een taalgebruik dat we van een Reynders, Milquet, Di Rupo e.a. niet te horen krijgen:
- Franstaligen waren/zijn inzake taal al eens arrogant
- De Belgische staat zorgde voor verfransing van Vlaanderen
- De reactie van Vlamingen die eigenheid en taal(autonomie) willen beschermen is begrijpelijk.
Genoemde Franstalige politici reageerden dan ook bijzonder zurig op deze ‘outing’.
Vervolgens komt de kern van de boodschap, waarin de bisschop zich politiek engageert als een van de woordvoerders van het Belgische establishment:
‘België zal niet zal 'barsten'…. ‘Realisme legt ons op samen te blijven... Als het al maanden vergt te onderhandelen over het vormen van een regering, hoeveel jaren zal het dan vragen om de problemen op te lossen die zich stellen bij het splitsen van het land: het statuut van Brussel, het lot van de monarchie, zonder de ontelbare juridische en fiscale problemen te vergeten... Wij zullen samen blijven", besluit hij.
Commentaar (JVdC):
Wat ons betreft mag elke monseigneur zeggen wat hij wil. Leonards uitspraken over Vlaanderen zijn gebaseerd op de historische werkelijkheid, zijn blik op de toekomst is gebaseerd op ‘geloof’.
Helaas voor mgr. Leonard zijn er ook anders-gelovigen… Zijn toekomststelling is overigens nogal simpel: politiek-technisch zou een splitsing niet mogelijk zijn omwille van Brussel (supercliché), de monarchie (is dood, maar weet het nog niet), juridische en fiscale problemen (evident toch?) …
Erg sterk onderbouwd is het allemaal niet. Almaar meer Vlaamsgezinden willen de Vlaamse zelfstandigheid niet blijven uitstellen omwille van Brussel. Vlaanderen heeft voldoende te bieden om de andere gesprekspartners in Brussel (Franstaligen, tweetalige gezinnen, andere EU-burgers, migranten, Europa en zelfs de Navo) ertoe te verleiden om in het Brussel van de toekomst ook de Vlamingen en het Nederlands een plaats te bieden. Vlaanderen moet trouwens terzake een stuk assertiever worden dan de op de buik uitgestrekte Vlaams-Brusselse excellenties van vandaag.
De Vlamingen kunnen zich voorbereiden op scenario’s waarin Brussel niet langer wordt beschouwd als het enige platform waarop het politieke, economische en culturele leven van Vlaanderen moet worden gefixeeerd. In een wereld waar communicatie minder beperkingen kent dan mobiliteit hebben ook andere Vlaamse steden – niet zonder, maar naast Brussel – best wel troeven in huis.
De mythe van de ‘grootstad-miljoenenstad als badkuip van geluk’ mag al eens doorprikt worden.
Léonard wordt de gedoodverfde kandidaat van de Vaticaanse diplomatie om kardinaal Danneels op te volgen. Léonard is bij de tijd en beslist politiek handiger dan wijlen zijn stadsgenoot Mercier. Is hij daarom betrouwbaarder?
Het Vaticaan zou er beter aan doen nu al, ook in een Belgisch kader, twee (of drie + Brussel) kerkprovincies op te richten, wat bij een eventuele splitsing toch zal moeten gebeuren. Rome zou zich een situatie van ‘hollen achter de feiten aan’ kunnen besparen door wat afstand te nemen van het platform van 'vorst en vaderland'.
Terug naar de artikelenlijst.