Mark Grammens over "borrelhapjes"

Mark Grammens schrijft in Journaal (28 feb.) dat de Vlaamse Volksbeweging de opinievorming in Vlaanderen een grote dienst heeft bewezen door te onderzoe­ken wat men misschien wel al wist, maar toch overtuigen­der overkomt als het met cijfers wordt aangetoond. We nemen hieronder de tekst van Grammens graag over:

 

'De VVB ondervroeg namelijk de 2.635 mandatarissen van CD&V (van gemeenteraadsleden tot europarlementariërs) en kwam volgens het bericht hierover in De Standaard (23.2.08) tot de bevinding dat wel 90 procent van deze mensen de uitvoering van de fameuze “vijf resoluties” van het Vlaams parlement over de staatshervorming - in feite: de Vlaamse staatsvorming - blijft eisen en voorstander is van een confederaal België. Evenveel ondervraagden wij­zen deelneming aan een regering zonder staatshervorming af; 75 procent eist de splitsing van het arrondissement Brussel-Halle- Vilvoorde, en wenst niet dat de partij in een regering gaat zitten die daar niet voor zorgt.

 

De CD&V riskeert dus een electorale confrontatie met haar eigen aanhangers, mandatarissen inbegrepen. Men mag immers niet vergeten dat de partij de verkiezin­gen van 10 juni 2007 heeft gewonnen, niet met de belofte dat ze zou ijveren voor een staatshervorming en voor split­sing van B-H-V, maar wel met de belofte dat ze het enige middel zou gebruiken om deze doeleinden te verwezen­lijken, namelijk niet in een regering stappen als ze deze verwezenlijkingen niet binnenhaalde.

 

Met andere woor­den: voor het eerst in onze recente geschiedenis beperkte een partij zich niet tot vage beloften of een radicaal pro­gramma, maar beloofde ze het enige middel in te zetten om haar programma te verwezenlijken, dat is België onbestuurbaar maken als de partij en Vlaanderen hun zin niet krijgen.

 

Een tijdlang heeft het er naar uitgezien dat er in de CD&V een bereidheid bestond om haar kies belofte waar te maken, maar toen is ze bezweken onder de verenigde druk van de traditionalisten uit de oude CVP in haar lei­ding en van de intensief met Franstalige belangengroe­pen, inclusief Brusselse klinieken en bouwpromotoren, verbonden christelijke vakbond en mutualiteit, en is ze door de knieën gegaan.

 

Verdere stappen in de staatsher­vorming werden uitgesteld tot nadat de partij in de rege­ring zat, in plaats van haar regeringsdeelneming daaraan te verbinden, zoals ze aan de kiezer had beloofd. De nieu­we partijvoorzitter Schouppe bestond het om in zijn nieuwjaarsboodschap met geen woord nog te reppen over de Vlaamse staatsvorming. Volgens een van de ontluiste­rende artikelen in De Standaard (13.2.08) over de poging tot staatshervorming onder Leterme heeft “koninklijk ver­kenner” Van Rompuy in samenwerking met het Hof er alles aan gedaan om het kartel met N-VA uit elkaar te spe- len teneinde met minder “communautaire” hervormingen tevreden te kunnen zijn dan door het kartel in het vooruit­zicht was gesteld.

 

Half februari gaven zowel Dehaene als Van Rompuy in gelijklopende interviews te kennen dat niet te veel mocht worden verwacht van de staatshervor­ming (“de lat niet te hoog leggen”): “de geesten worden gaargekookt, het aanvaardingsproces is ingezet”, concludeerde Paul Geudens (in Gazet van Antwerpen, 19.2.08) hieruit. Dezelfde commentator verwachtte dat de CD&V in de huidige “interim”-regering zou blijven zitten als er geen "communautaire" hervorming uit de bus kwam.

In beperkte mate is Dehaene inmiddels wél geslaagd waar Leterme faalde, en heeft hij een aantal “borrelhap­jes”, zoals dat in regeringsjargon heet, weten in te pikken die aan de Vlaamse kiezer kunnen worden aangeboden om zijn grootste honger te stillen. De belangrijkste agen­dapunten werden echter naar een latere datum verwezen, zodat er een heel dubbelzinnige situatie is ontstaan: ener­zijds kan CD&V zeggen dat ze iets bereikt heeft (er is een heel klein beetje “meer Vlaanderen” tot stand gebracht, op voorwaarde dat de Franstalige regeringspartijen dit nu nog slikken), maar anderzijds kunnen de tegenstanders van de Vlaamse staatsvorming van hun kant stellen dat het slechts om peanuts gaat: de bestaande machtsverhou­dingen en evenwichten in België worden niet op de hel­ling gezet.

In ruil voor deze mini-veroveringen moet Brussel meer geld krijgen, aanzienlijk minder dan gevraagd, maar het principe is wel aanvaard, alsof dit de normaalste zaak van de wereld was. Men schijnt er nogal licht overheen te stappen dat Brussel hierdoor in zijn geheel wordt be­schouwd als een gewest behorend tot de francofonie, want het is deze laatste die iets moet krijgen als de Vlamingen van hun kant iets op zak mogen steken

 

 Bovenal echter mag men niet uit het oog verliezen dat de nieuwe bevoegd­heden van de deelstaten vrijwel zonder betekenis zijn en dat alles waar het echt om ging (bijvoorbeeld het werk­verschaffingsbeleid) wordt uitgesteld naar later.

 

Er is wel een lijst opgesteld van zulke materies, maar er bestaat geen verplichting om die af te werken.

 

In afwachting daarvan kan men alleen maar vaststellen dat CD& V nog altijd de belofte moet waarmaken om niet in een (straks definitieve) regering te stappen zonder een voorafgaande afspraak over een echte staatshervorming, een “dikke vis”.

 

Eén van de laatste bedenkingen die toenmalig CD&V-voorzitter Vandeurzen uitte (in Knack, 5.12.07) voordat hij minister werd, was dat als zijn partij haar voornemens niet waar kon maken, “we bij de verkiezingen van 2009 naar een grote clash gaan -, dan radicaliseert alles”.

 

Het is goed dat de Vlaamse Volksbeweging heeft aangetoond dat deze voorspelling nog steeds opgaat, zodat de voornaamste Vlaamse beleidspartij niet gezapig in slaap kan vallen na het verorberen van enkele “borrelhapjes”. '