Honderd economen voor België

Een aantal Belgische economen hebben zich in het politieke debat over de staatshervorming gemengd. Het is duidelijk dat de wind uit het zuiden komt. Maar een op drie van de ondertekenaars is verbonden aan een Vlaamse universiteit.

 

Bij de ondertekenaars onder meer baron Paul Van Rompuy (Leuven), Rudi Vander Vennet (Gent) en Henry-Jean Gathon, alledrie lid van de fameuze transfertencommissie van Yves Leterme, die de Abafimstudie evalueerde, vaststelde dat ze grotendeels klopte en er dan vakkundig over zweeg en liet zwijgen. Niet onbekend in Vlaanderen zijn ook Pierre Pestiau en Michel Mignolet.

 

De oorspronkelijke tekst is vertaald in schabouwelijk Nederlands. Uit het Engels, zegt men. Uit het Frans, denken wij (Er is net iets te veel sprake van ‘de Belgische entiteiten’, ‘organen die niet onderworpen zijn aan de electorale cyclus’, enz.)

 

Samengevat komt de inhoud hierop neer:

-         weg met de politieke wrijvingen, leve de verantwoordelijke solidariteit

 

-         decentralisatie kan, maar er moet ‘voldoende sterke graad van coördinatie’ zijn

 

-         neen aan verschillende beleidsniveaus die ‘tendensen in gang zetten die leiden tot duplicatie van administratieve lasten’ (sic)

 

-         sociale zekerheid financieren op zo breed mogelijke basis (lees: Belgisch)

 

-         transfers zijn ‘onvermijdelijk’

 

-         Brussel (‘het belangrijkste gemeenschappelijk actief’ – sic) moet ‘op significante wijze versterkt’

 

-          Brussel-Brabant vertegenwoordig eenderde van het BBP en daar moet er in ‘een open multiculturele stedelijke omgeving’ meer samenwerking zijn + drietaligheid

 

-          Leve de federale kieskring (en lees nu even hoe men dat formuleert: de Belgische situatie, zonder nationale partijen en met gesegmenteerde kiesomschrijvingen, heeft gevolgen voor de incentives van politici en dus ook voor de (in)efficiëntie van de door ons aanbevolen coördinatie. ‘Een elegante, zij het gedeeltelijke, oplossing daarvoor zou kunnen zijn het internaliseren van de preferenties over de regio’s door het instellen van een federale kieskring.’ (sic, sic, sic)

 

 

Het document lijkt sterk op de nota Staatshervorming van Guy Verhofstadt (met de nadruk op “coördinatie” als nieuwste eufemisme voor “recuperatie” en “belgicisme”). Belangrijke Vlaamse economen (De Grauwe, Vuchelen, Heremans e.a. hebben ongetwijfeld een lichtjes andere mening...). Of dergelijke doorzichtige 'academische' interventie indruk maakt is zeer de vraag. De tekst (zie bijlage, 11 blz, lijst ondertekenaars inbegrepen) is daarvoor iets te zuiders van toon...

 

Van Rompuy lag als expert in de transfers mee aan de basis van de Leuvense studies over de transfers, maar werd ingekapseld en kreeg de titel baron (staatsblad 15 juli 2006) en de job van gedelegeerd bestuurder in de federale participatiemaatschappij, de rechtstreekse opvolger van de ASLK-holding. Een functie met een loonkaartje van 383.216 euro bruto per jaar. (De Tijd, 31 aug. 2006).

 

Vander Vennet is lid van de raad van bestuur van Sampol (Samenleving en Politiek, tijdschrift voor een democratisch socialisme)

 

Henry-Jean Gathon is prof aan de universiteit van Luik en provincieraadslid voor de MR.

 

Pierre Pestiau werkte zich ook al in de kijker met artikelen voor het behoud van de transfers. Zo zei hij in De Standaard (30 nov. 2005): ‘Onafhankelijkheid zou een zeer dure zaak worden voor Wallonië. Als de transfers opdrogen, zouden de uitkeringen in Wallonië met 20 procent moeten dalen. En ten tweede kan Wallonië nu nog profiteren van het Belgisch bestuur. Het spijt me dat ik het moet zeggen, maar de Waalse politici zijn niet competent genoeg om een onafhankelijk land te besturen. We profiteren er nu nog van dat we in het Belgisch staatsverband opgenomen zijn.’