Als Doorbraak niet bestond...

De N-VA wint verkiezingen ‘waarbij haar eigen thema geen hond interesseert’, lazen we in een grondige ontleding van het N-VA-succes in juni van Walter Pauli in De Morgen. ‘Het’ grote postelectorale universitair onderzoek zou leren dat de zorg om een staatshervorming ‘helemaal achteraan op het lijstje’ kwam. Pauli haalt er de wiskunde bij. Voor slechts acht procent van de kiezers speelt de staatshervorming mee, dus halen De Wever en co ‘bijna het dubbele van het maximaal mogelijk aantal stemmen waarop men in theorie een trekkingsrecht heeft.’

Straf toch. Slechts 8% vindt de staatshervorming belangrijk. Pauli gaat er van uit dat die allemaal voor N-VA stemmen. Aangezien die partij 13,06% van de stemmen kon binnenrijven, moeten we besluiten dat vier op tien N-VA-kiezers zich geen fluit van het thema ‘méér Vlaanderen’ aantrekken. Andere logische – wij bedrijven dan ook maar wat wiskunde –vaststelling: van de net geen 23% Vlamingen die voor Vlaams Belang of Lijst Dedecker kozen, vertoont niet 0,01% een Vlaamse reflex van enige betekenis. En niemand van de ook bijna 23% CD&V-kiezers laat zich ook maar iets gelegen aan het communautaire thema. Nu mogen hooggeleerde wetenschappers hooggeleerd zijn, soms lijken hun besluiten toch wel heel moeilijk te verenigen met de realiteit. Post-universitair onderzoek of niet.

Niet alleen Pauli bracht het verhaal dat bij de verkiezingen ‘hét’ communautaire amper een rol speelde. Ook andere commentatoren steunden graag op de samenvatting van een studie uitgevoerd door TNS Dimarso. We slaan die er even op na en, jawel, we vinden de 8% terug. Zoveel Vlamingen noemen de staatshervorming ‘de belangrijkste reden’ om een partij te kiezen. Dat nuanceert Pauli’s wiskundeoefening meteen sterk. Misschien, wie weet, vindt 91,9% de staatshervorming de tweede belangrijkste reden om voor een partij te stemmen. Het is in elk geval Vlaanderens vijfde verkiezingsthema. Niet dé topper, maar ook niet niks en belangrijker dan pakweg milieu, belastingen of immigratie.

Maar het verhaal gaat verder. Naast mijn klavier ligt een 306 bladzijden dikke bundel; de volledige neerslag van een postelectoraal onderzoek, uitgevoerd door Mail Panel/Jury TNS/Dimarso in de periode 13 tot 31 juli 2009. De volledige versie van genoemde samenvatting? Die studie komt nu toch wel tot heel andere bevindingen zeker. Hét communautaire speelde wel degelijk een heel belangrijke rol in het kiesgedrag in juni. Misschien toch nuttig om dat aan de lezers van De Morgen te laten weten, dacht uw dienaar in zijn naïviteit. Dus die studie even samengevat in een stuk voor De Morgen. Hebt u het gelezen? Neen, want het is nooit verschenen. ‘We hebben ons best gedaan, maar vonden er geen plaats voor’, klonk het.

Ik geloof die brave redacteur zelfs. Er ligt ook zoveel ter publicatie en dan moet je kiezen en prioriteiten leggen. Die liggen duidelijk elders. Ook al zette het stuk een gepubliceerde onwaarheid recht, ze ‘hebben er geen plaats voor gevonden’.

Best frustrerend om een voetbalwedstrijd te moeten betwisten waarbij het doel van de tegenstander wordt binnengezet en het je verboden wordt de bal te raken.

Als Doorbraak niet bestond, het blad zou moeten worden uitgevonden.