Nieuwe campagne mikt op respect voor Vlaams-Brabant

Op 26 mei 2003 verklaarde het Belgische (taalgemengde) Grondwettelijk Hof dat de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde discriminerend werkt. Meer dan zes jaar later is er niets gebeurd. Ondertussen verkrampt de situatie in Vlaams-Brabant verder. Dit is veel meer dan een symbooldossier, dat men probeert weg te moffelen in kluwen van juridische haarkloverij. Het gaat erom dat België zijn eigen grondwet niet eerbiedigt, dat er nog steeds ongelijkheid bestaat tussen Vlaanderen en Wallonië, dat een hele regio onder druk komt te staan. Met een nieuwe campagne (‘Respect voor Vlaams-Brabant’) schakelt de Vlaamse Beweging straks een tandje bij.

De voorstanders van een onderhandelde oplossing hebben al 819 dagen ‘niets’ bereikt. Ze hebben zich uitgeput in belangenconflicten, alarmprocedures en tutti quanti. Het woord is nu aan het parlement. Zo hoort het in een democratie. Stop de discriminatie. Punt.

Vlaams-Brabant wil een provincie zijn zoals de negen andere. De arrondissementen Halle-Vilvoorde en Leuven vormen samen één kiesomschrijving. En of daar nu veel of weinig anderstalige Vlamingen wonen of niet, dat maakt niets uit. In New York bijvoorbeeld spreekt ook niet iedereen Amerikaans Engels in de huiskamerAlle gemeenten van Halle-Vilvoorde zijn voor honderd procent Vlaamse gemeenten. De burgemeesters en schepenen van deze Vlaamse gemeenten zijn dan ook – of sommigen het nu graag hebben of niet – Vlaamse mandatarissen.

Campagne

Het ‘Belgique de papa’ blijft zich arrogant opstellen tegenover Vlaanderen, Brussel blijft plannen smeden om stukken Vlaams-Brabant te bevoogden op economisch, cultureel of onderwijskundig gebied. Pascal Smet (sp.a) en Steven Vanackere, de twee ‘Brusselse’ ministers in onze regeringen én premier Herman Van Rompuy, Vlaams-Brabander uit de Vlaamse gemeente Sint-Genesius-Rode, weten dat de Vlaamsgezinden vooral hen zullen viseren als ze Vlaanderen een oneerbare oplossing door de strot zouden duwen. ’.

De motieven voor de nieuwe campagne zijn ruimer dan het strikt juridisch-politieke. Het accent zal voortaan ook liggen op de dagelijkse realiteit in die regio: de confrontatie met de toenemende verfransingsdruk, op diverse terreinen.

Jongeren

Bepaalde lagere scholen (Wezembeek-Oppem is het jongste voorbeeld) mogen van hun niet eens benoemde burgemeester niet deelnemen aan de Gordel voor basisscholen. In jeugdclubs wordt een gewone, vanzelfsprekende werking onmogelijk gemaakt door het francofone gemeentebestuur. Hoelang wacht de Vlaamse voogdijoverheid om op te treden? In andere gemeenten rond Brussel is er een toevloed van Brusselse Franstalige jeugd (de hoofdstad van Europa beschikt niet eens over een openluchtzwembad). Bijvoorbeeld in de recreatiedomeinen van Hofstade en Huizingen, omdat de voorzieningen in de hoofdstad ontoereikend zijn. De jeugdwerking wordt er bijna ‘verplicht’ om tweetalig te worden.

Winkelen

De verfransingsdruk is er ook in winkels, op markten en in grootwarenhuizen. Sommige Vlaams-Brabanders schakelen in Brussel over naar het Frans om er als ‘klant’ bediend te worden. Terwijl de Makro-directie in Sint-Pieters-Leeuw en Machelen beweert tweetalig te moeten/willen zijn omwille van klanten van over de taalgrens. Is dat dan ook het geval over de taalgrens, in de Makro van Alleur bij voorbeeld? Neen. Twee maten, twee gewichten, je kunt het gewoon discriminatie noemen. Een vorm van ongelijkheid die de Franstaligen en Wallonië cultiveren en die door Vlaanderen wordt geduld.

Werken, wonen, sport

Alerter moeten we ook zijn Werkbeurzen, zoals onlangs in Zaventem georganiseerd, moeten het officieel eentalig karakter van de Vlaams-Brabantse industriezones secuur duiden. Net zoals uitzendkantoren en werkwinkels moeten wijzen op de noodzakelijke kennis van het Nederlands. Dat maakt niet alleen het vinden van een job iets makkelijker, het is bovendien sociaal noodzakelijk, wanteen goede basis voor inburgering in ons land.

Als er aanwijzigingen zijn dat inwoners van Halle-Vilvoorde als kandidaat-kopers van bouwgronden en sociaal betaalbare huizen op de vastgoedmarkt ‘verdrongen’ worden moet de overheid het nodige doen om die verdringing te stoppen. Gemengde wijken zijn op zich geen probleem, verdringing of discriminatie is dat wel. Helaas worden veel Vlaams-Brabanders geconfronteerd met dat probleem.

Zelfs in de vrijetijdsbeleving is waakzaamheid geboden. ‘Ik sport, jij sport, wij sporten in het Nederlands’, het is een mooie campagne. Maar op het terrein gebeurt het te vaak dat jonge voetballers uit Brussel bij hun komst net iets te vlotjes op hun (taal)wenken worden bediend. Trainers schakelen over op het Frans, vaak met medeweten van het gemeentebestuur. Dit is geen wegwijzer naar integratie en respect.

Al die aspecten van het sociale en maatschappelijke leven, bepalen mee het welzijn van de Vlaams-Brabanders. Het Halle-Vilvoorde Komitee rekent op RESPECT. Meer hierover in volgende nummers van Doorbraak.