Wij vragen niets! (edito Eric Defoort verkiezingsnr.)

Als Doorbraak-lezer weet u als geen ander dat de Vlaamse Volksbeweging (VVB) denkt en handelt vanuit de even onderbouwde als besliste overtuiging dat de optimale verdediging en ontplooiing van werk, welvaart en welzijn van onze Vlaamse medeburgers niet kan binnen België dat Vlaanderen afremt, dat Vlaanderen gevangen houdt, en – veel erger – waarbinnen de Vlamingen zelf zich laten opsluiten . De VVB wil vanuit de onafhankelijkheid tot nieuwe samenwerkingsverbanden komen. Vanzelfsprekend vinden we hier voluit gehoor bij de twee Vlaams-nationale partijen. Andere politieke formaties hebben gekozen voor een confederale herinrichting van België. Zij kunnen ongetwijfeld objectieve bondgenoten zijn op een heel stuk van de weg naar die bevrijdende onafhankelijkheid.

Op 7 juni gaat het om Vlaanderen, om werk, welzijn en welvaart in dat Vlaanderen. Daarom is het noch min noch meer onze plicht om de geloofwaardigheid van partijen in deze vitale aangelegenheid kritisch te bevragen.

Alle willen ze macht in Vlaanderen. Ze beweren allemaal dat ze het goed voor hebben met het werk, de welvaart en het welzijn van de Vlamingen. Ze hebben alle via de bekende resoluties van het Vlaams Parlement plechtig verklaard dat Vlaanderen daartoe meer bevoegdheden nodig heeft. Maar die resoluties zijn dit jaar al een decennium oud. En wat is ermee gebeurd? Het document krijgt stilaan het statuut dat het “Charter van Quaregnon” nog bezat kort voor de socialisten het definitief in het museum hebben opgeborgen, goed voor enige obligate lippendienst, liefst op 1 mei – en in het geval van de resoluties het best op 11 juli.

Alle partijen die op 7 juni hengelen naar onze stemmen, doen exclusief in Vlaanderen aan machtsverwerving. Toch trekken de meesten daaruit geen dwingende conclusies. Dit in tegenstelling tot politieke leiders in Wallonië en in de Franse Gemeenschap die heel handig de belangen van Wallonië en van de Franse Gemeenschap presenteren als Belgische belangen. Meteen kunnen ze hiervoor dan in Vlaanderen bij parochialen met mondiale ambities, enthousiaste collaborateurs ronselen. Vraag is dus of macht in handen van Vlaamse politici ook een macht voor Vlaanderen wordt, ten dienste van werk, welvaart en welzijn van de Vlaamse burgers.

Verder in het extra verkiezingsnummer van deze Doorbraak, leest u interviews met álle Vlaamse partijvoorzitters – een unicum in het Vlaamse perslandschap. Omdat Vlaanderen en de Vlaamse staatsvorming onze kwintessens zijn, leest u in deze interviews de standpunten van de partijen en hun voorzitters omtrent de toekomst van Vlaanderen. Daaruit blijkt dat iedereen vooruit wil, de ene al verder, de andere al wat sneller. Maar te veel wordt vanuit een strikt Belgische context vertrokken, te veel naar de overkant van de taalgrens gekeken. Nochtans is angst een slechte raadgever.

Er is een alternatief. De partijen in Vlaanderen kennen het. Dat ze er zich nog voor 7 juni over uitspreken: ‘wij vragen niets’. De Franstaligen moeten met hun vragen op de proppen komen. Wij concentreren ons op de eigen Vlaamse bevoegdheden die we volledig en expansief hanteren, tot in de grijze zone. Bij maatregelen van het federale niveau die schadelijk worden geacht voor Vlaanderen, hoe miniem ook, roepen wij “belangenconflicten” in. Vlaamse begrotingen dienen nooit meer om mee te werken aan het milderen of wegwerken van een deficit op een ander niveau. BHV laten we gewoon de, toegegeven, ridicule parlementaire weg volgen tot aan de niet te ontlopen splitsing. Waarom breiden we niet meteen de Vlaamse zorgverzekering verder uit, verzorgen zelf Vlaamse kinderbijslagen, bouwen een eigen Vlaamse gezondheidszorg uit?

Vlaamse partijen weten wat hen te doen staat. Het rest hen nog zich eensluidend uit te spreken. Zij vragen van ons macht in Vlaanderen. Ze kunnen die van ons alleen krijgen als ze ons de garantie bieden dat die macht een macht voor Vlaanderen is, onaantastbaar, prioritair en zonder remmingen een macht voor werk, welvaart en welzijn van onze Vlaamse medeburgers, van onze Vlaamse natie. Doen ze dat niet, dan kunnen ze op 7 juni, in het stemhokje, alleen rekenen op ons, in de woorden van wijlen Maurits Coppieters, “ontgoocheld misprijzen”.

Eric Defoort,

Alg. voorzitter Vlaamse Volksbeweging