De Vlaamse Aanvullende Zorgverzekering: basis voor een Vlaamse sociale zekerheid

Meer dan 10% van het bnp gaat naar gezondheidszorg. Van dat 10% betaalt de patiënt 28% tot 30% uit eigen zak. Dat is 9,9 miljard euro of 932 euro per persoon op jaarbasis. Die situatie is niet langer houdbaar. Het maatschappelijk debat hierover mag niet uit de weg gegaan worden, maar moeten we nu voeren..

Een bijzonder aspect van dit debat is de discussie rond de stijgende premies in de hospitalisatieverzekeringen. Deze verzekeringen vertegenwoordigen meer dan 10% van de private uitgaven in de gezondheidszorg. Een vicieuze cirkelredenering ligt aan de basis van deze stijgingen: de stijgende ziekenhuiskosten voor patiënten met een hospitalisatieverzekering leiden tot hogere kosten bij de verzekeraars. Die rekenen dit uiteraard door aan hun patiënten ...

Ik zocht, samen met mijn medewerker, naar dieper liggende oorzaken van deze stijgende kosten. Voor elk ziekenhuis ging ik na hoeveel de kamer- en ereloonsupplementen bedroegen. Een monnikenwerk, maar wel eentje dat loont. Uit de resultaten kwam immers een communautaire breuklijn van formaat naar boven. In Franstalig België swingen deze supplementen de pan uit. In Brussel zijn ze zelfs ronduit pervers. Daar waar het gemiddelde ereloonsupplement in Vlaanderen 105% bedraagt, loopt dit in Wallonië op tot 169% en in Brussel zelfs tot een hallucinant 286%. Het gemiddelde kamersupplement voor een eenpersoonskamer bedraagt in Vlaanderen 29 euro, in Wallonië bijna 38 euro en in Brussel zelfs 75 euro ... Als de verschillen tussen Vlaanderen en Franstalig België nog niet verder oplopen, is dat te wijten aan de universitaire ziekenhuizen, die ook in Vlaanderen slecht scoren.

Supplementen zijn nodig om de financiering van de ziekenhuizen gaande te houden, maar waarom doen Vlamingen het met 100% en vragen sommige Brusselse ziekenhuizen tot 300 en 400%?

De conclusie mag duidelijk zijn: er heerst een groter verantwoordelijkheidsgevoel boven de taalgrens. Vlaamse artsen en ziekenhuizen reguleren zichzelf, terwijl die reflex bij Franstalige artsen en ziekenhuizen duidelijk ontbreekt.

De wet-Verwilghen en de daaropvolgende reparatiewet werd door N-VA mondeling in de senaat geëvoceerd. Deze absolute primeur bracht de Senaat tot in de opperste verwarring. N-VA haalde zijn slag thuis: de wet, die er toe leidde dat de premies voor hospitalisatieverzekeringen verder stegen en blijven stijgen, zit nu in de koelkast van de Senaat.

Dit leidde tot de invoering door N-VA van een nieuw concept: de ‘Vlaamse Aanvullende Zorgverzekering’ (VAZ). Dit is wat de N-VA naar voor schuift als oplossing voor de steeds duurder wordende hospitalisatieverzekering. Het moet er voor zorgen dat de gezondheidszorg betaalbaar blijft.

Concreet dekt de VAZ alle zorg tot op het niveau van de tweepersoonskamers. Enkel de kosten van de zorg worden gedekt (medische prestaties, bepaalde prothesen, wegwerpmateriaal, ...). Luxekosten vallen buiten de dekking en kunnen nog steeds door private verzekeraars worden gedekt. Dit is financieel ook realistisch, en dat is in deze tijden uiterst belangrijk. Eerste berekeningen leren dat de VAZ minder dan 500 miljoen euro zou kosten (482 miljoen euro). Als dit doorgerekend wordt per volwassen Vlaming komt het plaatje op 100 euro per Vlaming. In functie van de budgettaire mogelijkheden, kan de Vlaamse overheid beslissen een deel van de kosten op zich te nemen. Vele gepensioneerden zullen geen 1000 euro meer moeten betalen, in het slechtste geval zijn ze er van af voor 100 euro.

Zowel ziekenfondsen en private verzekeraars kunnen de VAZ aanbieden. Ook werkgevers kunnen in dit verhaal meestappen. Velen onder hen doen dat nu immers al. Daar hoeft niets aan te veranderen. Het voordeel voor de burgers is duidelijk: hij spaart een bom geld uit aan dure polissen en heeft voor 100 euro een basisverzekering. Stricto senso heeft hij geen private verzekering meer nodig.

Wie in een eenpersoonskamer wenst verzorgd te worden sluit best nog steeds een hospitalisatieverzekering af. Doch de premies zullen – gezien de VAZ – naar omlaag moeten. Daarenboven doet N-VA een oproep aan Assuralia,de koepel van private verzekeraars: we vragen om een onderscheid te maken op basis van een geografische omschrijving. Wie zich verantwoordelijk gedraagt door lagere kamer- en ereloonsupplementen (Vlaamse artsen en ziekenhuizen), moet beloond worden in de vorm van lagere premies (Vlamingen).

De conclusie moet in deze zijn dat Vlamingen tweemaal winnen: Vlaamse burgers hebben door de VAZ geen dure hospitalisatieverzekering meer nodig voor geneeskundige zorgen (tot tweepersoonskamers). De kosten voor deze VAZ kunnen nog verder gedrukt worden al naargelang de budgettaire keuzes van de Vlaamse overheid. Voor Vlamingen die alsnog verzorging in een eenpersoonskamer wensen, zullen de premies in ieder geval lager uitvallen dan nu. En de Vlaams-nationalist wint ook: want door het expansief gebruik van onze Vlaamse bevoegdheden leggen we de basis voor een Vlaamse sociale zekerheid: radicaal, doch realistisch.

Louis Ide

Senator N-VA

· www.n-va.be/hospitalisatieverzekeringen · www.n-va.be/hospitalisatieverzekeringensamenvatting · www.n-va.be/kamersupplementen · www.n-va.be/ereloonsupplementen