Regering tegen Vlaanderen. CD&V en Open VLD in de minderheid

Regering tegen Vlaanderen

De jongste peiling van De Standaard/VRT leert dat partijen die inzake staatshervorming blijven kiezen voor de slappe weg van de “geleidelijke stilstand” onder druk te staan. CD&V en Open VLD behalen samen nog slechts 39,8 procent van de stemmen. Zoiets noemde Leterme ooit ‘een regering tegen Vlaanderen’.

Als de radicaal-Vlaamse partijen hun verstand gebruiken ligt een communautair keerpunt klaar in de stembus.

Peiling TNS

CD&V 21,0 %

Open VLD 18,8 %

LDD 16,2 %

Vlaams Belang 14,0 %

Sp.a-Vl.Pro 14,3 %

Groen! 7,2 %

N-VA 7,1 %

De Standaard spreekt van ‘een indrukwekkende derde plaats’ voor Dedecker (indien er nu verkiezingen zouden zijn). N-VA is ‘meer dan levensvatbaar’. De peiling is ‘een mokerslag’ voor Vlaams Belang (laagste peil in vijf jaar) en voor sp.a.

Of het allemaal zo’n vaart loopt, valt nog te bezien. Er liggen voor winst en verlies nog zeven onvoorspelbare maanden in de weg.

Maar het communautaire thema moet wel erg ‘onbelangrijk’ zijn als drie partijen voor wie een verregaand confederalisme of Vlaamse staatsvorming essentieel is (we laten CD&V buiten beschouwing) samen bijna 40 procent behalen. Het zijn partijen die er niet in geloven dat CD&V uit de communautaire dialoog meer dan een borrelhapje kan halen. En indien dat wel het geval is, dan zal dat ongetwijfeld in ruil zijn voor een paar vette vissen voor Brussel en Wallonië. De Franstaligen laten er nog altijd geen twijfel over bestaan: geld willen ze. Van autonomie hebben ze schrik.

Crisis

De vette jaren van Verhofstadt hebben niet gezorgd voor de heropstanding van een gewest in nood, integendeel. Helaas. De kans is wel erg klein dat de huidige crisis met een boogje om Wallonië (en Brussel) heen loopt.

Natuurlijk loopt de crisis met alle aandacht weg. Het communautaire is wat opzij geschoven. ‘En vanaf nu zullen we allemaal zwijgen’, klonk het bij de start van de ‘discrete communautaire onderhandelingen’. We zijn benieuwd.

Terwijl ‘de mensen’ hun blik nu vooral richten op de financiële crisis en de uitslaande brand in de banken blijven de scheeftrekkingen overeind. De miljarden vliegen ons om de oren. Duizend euro per Vlaming, vierduizend euro per Vlaams gezin jaarlijks naar Wallonië. Dat geeft nu ook de Nationale Bank toe. In financieel en economisch ongezellige tijden is dit geen bemoedigend perspectief voor de Vlaamse kiezer.

De Nationale Bank (Economisch Tijdschrift, sept. blz 116) suggereert te geloven in een wonderbaarlijke genezing van de Waalse werkloze. Dat wordt ons verkocht onder drie scenario’s: de werkloosheidskloof halveert (a), de werkloosheidskloof smelt helemaal weg... (b) of ‘houdt het midden’ tussen die opties. Maar wat als de economische kloof en derhalve de werkloosheidskloof nog groeit en de transfers nog stijgen?

Hoe dan ook, ‘het economisch herstel zal de komende maanden en jaren zal van de gewesten moeten komen’, schrijft Guy Tegenbos in De Standaard, want over de aanpak van smeulend vuur dat de langzame aftakeling van de economie veroorzaakt ruziën de Belgische politici nu al jaren. Zonder resultaten.

Rik Van Cauwelaert (Knack, 22 okt.) formuleert het nog duidelijker: ‘Wil het federale koninkrijk België deze crisis overleven, dan zit er niets anders op dan de financieringswet te hervormen en het federale bestuursniveau tot een absoluut minimum te herleiden’... De bankencrisis heeft ervoor gezorgd dat de ‘francofone Belgo-Brusselse elite’ (term van prof. Wilfried Dewachter), die bij elke staatshervorming op vier wielen tegelijk remde, door onderling gekuip en wantrouwen uit elkaar is geslagen.