Rode wagon rijdt te traag

Derk Jan Eppink vatte het nog eens samen in Knack (26 nov.): ‘De linkse meerderheid in de Vlaamse media is groter dan in een doorsnee staalbedrijf’. Professor Els De Bens (U.Gent) had het eerder dit jaar al onderzocht (De Journalist, nr 59): in 1999 stemde liefst de helft (51%) van de journalisten voor Agalev, eenderde (32%) voor de SP. Bij een onderzoek naar de kiesintenties voor 2003 zakte Agalev naar 30%, steeg de sp.a/Spirit naar 43%.

De pers zingt dus progressief. De politieke correctheid wordt er bij ons ingeramd: onderwijs, dat richt je best op nivellering, opvoeding op afbraak van tradities en gezag en het oordeel van het kinderrechtencommissariaat, geschiedenis op structuurloze maatschappijleer. Media mix je maar met manipulatie, economie met ontspoorde ecologie, sociale organisatie met verlammende gelijkheid; moraliteit verwar je met permissiviteit, kunst geef je in handen van ‘nietszeggende drollen van kunstenaars’ (Frank Vande Veire) en cultuurpausen, identiteitsbesef draai je de nek om, het eigene versmacht je met het vreemde.

De demografische tijdbom bestrijd je met blinde onverschilligheid, de migratie-overlast sproei je maar dood met een cordon. De zoete zomers van de mensen verpest je met de komkommers van het ozongat. De diversiteit tussen man en vrouw vlak je uit met een portie nieuwe-mangedoe en veiligheid offer je op het altaar van de hypertolerantie.

En nu ter zake. Progressieven vinden het behoud van identiteit en communautaire wantoestanden geen probleem, zo simpel is het. Links Wallonië is de onmisbare bondgenoot voor het behoud van de macht in een behoudsgezinder Vlaanderen. Daar, aan de overkant, zitten de vrienden.

Er wordt wel eens gepleit voor godsvrede in het huis van Vlaamsgezinden. Maar wie in het straatje van de vaderlandse geschiedenis achteruitkijkt, zou stilaan moeten beseffen dat dit een vergissing is. Links heeft aan Vlaanderen geen politieke boodschap. Progressieven negeren het Vlaams belang.

Lopen ergens op straat twee man en een paardenkop politiek-correct te doen, dan word je doof van het mediagetoeter. Roert er en ‘t wat in de Vlaamse Beweging? Dan gaan de schrijvende mestkevers enkel op pad om hier of daar een geflipte zwarthemd te betrappen. De Vlaamse Beweging op VTM en VRT? Nooit van gehoord. Rijdt dit land verloren in een communautair doolhof? Geen toelichting. Miljardentransfers richting Wallonië? Silence!

De geoefende lezer/luisteraar heeft het bij het eerste radionieuws al begrepen. De progressieve klokken luiden de dag door. Van Voor De Dag tot Actueel, van Geertje tot Friedl’. De journaals kneden honderdduizenden Vlaamse kijkers (en daar tikt de teller aardig aan). Die vreten ideologie. En waar een kritische geest nog mocht twijfelen, zijn er nog de massagetafels van Phara en Frieda, van Polspoel en Desmet, van het regeringsprogramma Villa Politica en De Zevende Dag.

Als Steve Stevaert een ei legt, is er geen programma waar de rode kip niet passeert. Ooit al een écht kritisch interview met hem gehoord? Zijn kontje wordt steevast gepoeierd. Progressieve gasten mogen breeduit praten, andere opinies worden journalistiek geëlektrocuteerd. Ooit een francofoon politicus op het rooster weten stotteren, gekweld door het soort hondenbeten waarop pakweg De Crem of Coveliers moeten antwoorden?

De journalisten van De Morgen hebben zichzelf in de Gentse Vooruit links van Yves Desmet geplaatst. Het is verdomd hun goed recht. Elke ochtend start ook bij ons met De Morgen, kwestie van goed wakker te zijn. Maar wat niet kan, is dat de veel machtiger megafoon van de openbare omroep de vrije gedachte herleidt tot één opinie.

Wie Vlaams belang vooropstelt, moet ten aanval. Tegen de instituten die met ons geld gaan lopen. En tegen de rode trein der traagheid. Die rijdt voor Vlaanderen veel te traag. Daarop godsvredig blijven wachten heeft weinig zin.