Rest dan nog slechts woede, schaamte of misprijzen?

Na Nine Eleven schreef wijlen de Florentijnse Oriana Fallaci de adembenemende bestseller De woede en de trots (Bert Bakker, 2002), in Italië alleen al op ruim één miljoen exemplaren verspreid. De bejubelde icoon van links bleek zwaar aangegrepen door de aanslagen in haar woonplaats New York. Haar bewonderaars, van Dirk Verhofstadt tot Mark Heirman en van Humo tot de VRT lieten haar op slag vallen; men neemt de islam niet ongestraft op de korrel.

Na Three Eleven (Madrid) haalde ze nog sterker uit met De kracht van de Rede (Bert Bakker, 2005). De beschavingsgrondslagen van het Westen zijn nu aangetast, schreef ze, niet altijd even genuanceerd. Met zijn tientallen miljoenen moslims was Europa tot Eurabia verworden maar zoals het had afgerekend met het nationaalsocialisme en het communisme moest Europa nu het islamisme bestrijden

Toen had ze het voorgoed verkorven; ze moest onderduiken en zoals Ayaan Hirsi Ali om bescherming bedelen. Een tot de islam bekeerde Schot Abdel Smith sleepte haar in naam van Italië’s moslims voor de rechtbank. Patrick Stouthuysen vond dat ze ‘duidelijk de pedalen kwijt’ was, Mark Heirman zei dat ‘de vergrijsde passionaria volledig de trappers kwijt was’. Nog anderen vonden het, toen ze op 15 september 2006 haar strijd tegen kanker verloor, alleen maar spijtig dat haar proces zonder voorwerp was geworden.

Afwijzingsfront

‘Er zijn momenten in het leven dat zwijgen een schuld wordt en spreken een plicht,’ schreef Oriana in 2001. Zoveel jaar later voelt men slechts ontgoocheling om het schuldige verzuim, consternatie, woede of misprijzen. Het cynisme waarmee de politieke klasse en haar volgzame media de burger een rad voor ogen draaien was nooit zo groot maar het afwijzingsfront van de burger wordt steeds breder. De kiezer wil de leugen niet blijven geloven. De partijen van Valkeniers en Dedecker bekoren al meer dan eenderde van de Vlaamse kiezers, in Nederland gaan de partijen van Geert Wilders en Rita Verdonk dezelfde weg op.

Daarom heeft de politieke klasse schrik van verkiezingen. Ze wil de kiezer zo weinig mogelijk de kans geven zijn zeg te hebben. Daarom zo weinig mogelijk parlementaire inspraak, geen onderzoekscommissies, liever zelfs geen verkiezingen. Tobback jr vond ooit dat de federale en deelstaatverkiezingen maar moesten samenvallen want ‘dan hebben we dat hele gedoe maar om de vier jaar’.

Ook in de EU zo weinig mogelijk van ‘dat hele gedoe’. De Europese “Grondwet” werd met wat hocus pocus een gewoon verdrag zodat de burger er zijn zeg niet moest over hebben. Zo kan de uitdijende bureaucratie de burger alles in de maag splitsen waar die van baalt.

Schijnheiligheid troef

De EU riep het Turkse Opperste Gerechtshof op ‘de democratie te respecteren’ en niets te ondernemen tegen de grootste partij van het land, de AK-partij van premier Erdogan. De openbare aanklager wil namelijk de in de grondwet verankerde lekenstaat beschermen tegen de sluipende islamisering die de AK-partij voorstaat, zie de geplande opheffing van het hoofddoekenverbod en dito invoering van een alcoholverbod in openbare gelegenheden. Toch wel sterk dat leger en gerecht, die toezien op de eerbiediging van de erfenis van Atatürk op de vingers worden getikt door de EU, die straks onder de voet kan worden gelopen door een geïslamiseerd Turkije dat de grootste EU-lidstaat zou zijn.

Na de Olympische fakkelloop ontdekte de EU plots het probleem Tibet. Tibetanen waren eerst separatisten zoals de Schotten, Catalanen en Vlamingen. Toen de sympathie van de wereldburger bleek, kwam godsdiensthater en logebroeder Karel De Gucht (die de Dalai Lama eerder had doen weten dat zijn Belgiëbezoek de Chinareis van prins Filip in gevaar zou brengen) prompt met een pleidooi voor godsdienstvrijheid in China. Bij de overhandiging van een peperduur eerder beloofd kunstwerk van Olivier Strebelle zou Karel in Peking wel eens stoer gaan doen. Als zulke lieden daarmee wegkomen, dan hebben ze gelijk dat ze de burger te dom vinden om naar zijn stem te luisteren.

Iedereen om de tuin geleid

Negen maanden na het uitgesproken Vlaamse signaal van de kiezer is er dus een regering-Leterme die niets van haar verkiezingsbeloften aan de Vlamingen zal realiseren. Hier past geen woede, enkel misprijzen. Men moet het hem natuurlijk nageven, Leterme had geen eerlijke kans gekregen om ‘woord te houden’. Maar hij heeft ook niet het enige besluit getrokken dat hij in eer en geweten had moeten trekken: weigeren om in die omstandigheden met zijn kartel in een regering te stappen.

En waar Fallaci voor waarschuwde, is nu weer zoveel dichterbij. De enige die dat niet wil merken is het politieke establishment dat zijn historische verantwoordelijkheid voor het multiculturele drama tracht te verdoezelen door de boodschappers van het onheil verder te criminaliseren. Straks zal het weer luiden: ‘Wir haben es nicht gewusst’.