Milquet annexeert arbeidsbeleid

Het mag gezegd worden: mevrouw Milquet weet van politiek aanpakken. Maandenlang terroriseerde ze het Belgische politieke toneel met haar volgehouden onwil om ook maar één keer minstens te doen alsof ze ook wel eens toeschietelijk wilde zijn. Pas minister, jaagt ze minstens haar Vlaamse onderdanen in de gordijnen met een hold up op wat verondersteld wordt een Vlaamse bevoegdheid te zijn: werkzoekenden zodanig motiveren dat ze opnieuw aan het werk gaan.

Haar voorstel oogt mooi: werkzoekenden die op zoek zijn naar werk het aandurven om de taalgrens over te steken, krijgen een maandelijkse premie van 75 euro. De mobiliteit van werkzoekenden stimuleren, daar kan niemand iets tegen hebben. Alleen is arbeidsbemiddeling een bevoegdheid van de gewesten en dus geen zaak voor de Belgische mevrouw de minister.

Zij vertelt er bovendien niet bij dat deze maatregel voor wellicht 90 procent een exclusieve Waalse bedoening wordt: in Vlaanderen is er vandaag werk, ten zuiden van de taalgrens zijn er veel werklozen en dus kunnen die een duwtje in de rug verdragen om op zoek naar werk op stap te gaan richting Vlaanderen.

Dat ze daar Nederlands spreken en Waalse arbeiders die taal meestal niet of nauwelijks machtig zijn, zal wel geen probleem zijn, Vlamingen zijn behulpzame mensen.

Overigens decennia lang lagen de kaarten precies andersom: ten zuiden van de taalgrens was er toen werk, in Vlaanderen waren er werklozen en dus trokken die naar Wallonië. Zonder mobiliteitspremie, een woord dat men nog moest uitvinden. Die pasten zich daar aan en leerden het nodige Frans. Guido Fonteyn schreef daar boeiende verhalen over. We gaan er dus op vooruit.

Alleen annexeert de Belgische minister Milquet bevoegdheden die niet meer in haar Belgische portefeuille zitten, meer nog, ze probeert de regionalisering van het arbeidsbeleid te voorkomen. Die regionalisering moet niet meer want kijk, de Belgische minister van arbeid doet al te werk. Niet weinigen in Vlaanderen denken terecht dat dit niet kan, alleen wordt mevrouw non ook nu niet tegengesproken. Niet door de Vlaamse media, niet door de Vlaamse regeringspartijen, niet door premier Leterme.

En inderdaad

Leterme I heeft inderdaad afgesproken dat men de arbeidsmarkt zal aanpakken via een ‘gezamenlijke strategie’, uitgewerkt samen met ‘de deelstaten en in overleg met de sociale partners.’ Diezelfde arbeidsmarkt waarover tot lang na 10 juni gezegd werd dat dit de absolute Vlaamse prioriteit was.

Diezelfde regering Leterme zal ‘het activeringsbeleid evalueren’ ten einde ‘de begeleiding van de werkzoekenden’ in het kader van een ‘opgevoerde opvolging’ te verbeteren.’ Misschien kan men maar beter de VDAB nu al opdoeken?

De regering zal voor ‘jongeren, vrouwen, allochtonen, oudere werknemers, personen met een handicap’ de toegang tot de arbeidsmarkt vergemakkelijken.’ Durft iemand nog volhouden dat Joëlle Milquet dit keer geen gelijk heeft

De regering zal in overleg met de sociale partners zoeken naar mogelijkheden ‘om een soepelere invulling te kunnen geven aan de 38-urenweek’. Dat de arbeidsmarkt in Vlaanderen er helemaal anders uitziet dan in het Franstalige zuiden is voor Leterme I geen argument om de gewesten bij deze zoektocht zelfs maar te betrekken.

Gezondheid

Leterme I wil ook een handje toesteken in de sector van het gezondheidsbeleid.

Laurette Onkelinkx mocht daarom een meteen naar haar aantreden een hap uit de Vlaamse preventief gezondheidsbeleid weghalen, een Belgisch meerjarenplan voor kankerbestrijding, kostenplaatje 380 miljoen euro. Geld dat de Gemeenschappen toebehoort, die zijn bevoegd voor de preventieve gezondheidszorg. Zo wil het de letter van een Belgische wet.

Geen probleem, het zijn Franstalige excellenties die in beide gevallen de Belgische wet mogen toepassen.