Op 15 juli kan het stormen. Als...

Yves Leterme voor zijn CD&V-ledencongres op 19 maart: ‘Ik durf zeggen dat wij woord houden... Stap voor stap, want de lat ligt hoog... Dit regeerakkoord zal enkel worden uitgevoerd als ook de communautaire afspraken gehouden worden’. Er klonk een vermoeid applaus. Ten minste tot half juli wordt de partij tot regeren gedwongen.

Al negen maanden lang kroop CD&V als een geslagen hond achteruit. Nog iets gehoord over de resoluties en regeerverklaringen van het Vlaams Parlement? Over de afspraken in de kartelovereenkomst? Over vijf minuten BHV-moed? Over confederalisme? Kortom, over meer Vlaanderen? Met onze verontschuldigingen aan de minderheid binnen de partij die het anders wil: CD&V is tot nader order en ten minste nog voor enkele maanden opnieuw ten volle CVP.

Jawel, de laatste bladzijde van Letermes regeerakkoord verwijst naar de institutionele hervormingen (blz. 41). Geniet mee: ‘De huidige beleidsniveaus (mv. – red.) zijn niet in staat een antwoord te geven op de uitdagingen van morgen’. Een nieuwe staatshervorming moet ‘alle beleidsniveaus’ (mv. -red) versterken. Beter dan dat kun je een Belgische recuperatie niet verwoorden.

N-VA nam een enorm risico door plaats te nemen op de reservebank van de nieuwe Belgische ploeg van Leterme. Dat Bart De Wever nog hoopt dat CD&V erin slaagt de communautaire kar uit het slijk te trekken, is weinig waarschijnlijk. Hij speculeert op een andere ontwikkeling.

Als Leterme zelf opstapt, stapt het kartel door een gouden poort naar zijn kiezers. Het kan nog net. Want één ding is zeker: het potje Leterme-pesten heeft de publieke opinie niet al te fel bekoord.

Blijft Leterme na 15 juli toch nog langer zitten als de boksbal van de Franstaligen en Vlaamse liberalen, dan trekt De Wever er met zijn partij alleen uit. Dat zal dan met brandwonden zijn, maar evenzeer met verschroeide CD&V’ers in het kielzog. Een VVB-peiling bij de CD&V-mandatarissen (20 procent respondenten) was een duidelijk signaal. Euforisch hoeven we hier niet over te doen, maar dat veel malcontenten uit de boot springen, is zeker.

Vlaamsgezinde CD&V’ers kunnen dan in overigens in vier windrichtingen wegstuiven. In de catacomben van de politiek zitten naast N-VA nog drie andere radicaal Vlaamse partijen, van links tot rechts.

In die catacomben zit ook de Vlaamse Beweging. Die kan in beide scenario’s de mooie ambitie hebben om de krachten van een Vlaamse revolte te bundelen. Maar dan moet die beweging dringend het stof wegblazen dat zich ophoopt achter de eigen kartonnen façades van “goe bezig”. Dan moet ze weg uit de achterkamers waar allerlei verkrampte groupuscules en manifestaties blijven spartelen in amateurisme, rancune en verleden. Alleen de uitbouw - met bekwame spoed – van een frisse, dynamische en open politieke werking kan wervend zijn.

Als de Vlaamsgezinde partijen het even kunnen laten om vooral mekaar tegen de schenen te trappen - zonder hun eigen maatschappelijk project te verwaarlozen, dat hoeft niet - wie weet...

Als de Vlaamsgezinden van de Gravensteengroep, Warande en Lentemanifest – al was het maar voor even – de eigen grens willen overstijgen, wie weet...

Gebeurt dit lekker niet, dan kruipt in de nieuwe moeder van alle verkiezingen (2009) een uitgeruste, maar vaak schrandere Verhofstadt met alle gemak over een compleet uitgeputte Leterme I naar de troon op de Belgische ruïne.

15 juli ligt tussen een Vlaamse en een Belgische feestdag. Dan mag het stormen.