Vlaanderen heeft nood aan buitenlandstrategie

In Doorbraak (2008, nr. 2) stelt Guido Naets dat de "internationale scène" beter ingelicht moet worden over wat met Vlaamse autonomie bedoeld en beoogd wordt. De bezorgdheid van de ervaren Europakenner is terecht. Het buitenland is terzake gebrekkig en vaak foutief geïnformeerd. Ondanks sporadische pogingen, vroeger en vandaag, om dat te verhelpen, blijft de onwetendheid groot.

De tegenstanders van het streven naar autonomie maken er gebruik van om via hun netwerken het imago van Vlaanderen te beschadigen en Vlaamse standpunten en initiatieven te compromitteren en te dwarsbomen. Het is een oud zeer.

De jongste politieke verwikkelingen in de Wetstraat - vooral het chaotische formatieberaad - zijn in het buitenland niet onopgemerkt gebleven. Er wordt daar rekening gehouden met een moge1ijke regimecrisis en een fatale boedelscheiding.

Komt het ooit zo ver, dan zullen de Europese Unie - en vermoedelijk ook de NAVO en dus de Verenigde Staten - zich ermee van dichtbij bemoeien. Het internationale statuut van het kosmopolitische en multi-etnische Brussel staat dan immers op het spel. Nu reeds worden buitenlandse gezagsdragers, ambassades en media in dat perspectief door Waals-Brusselse lobbyisten bewerkt. Zij zijn trouwens niet aan hun proefstuk. Eerder al werd de Raad van Europa ingeschakeld ten gunste van de Franstaligen in de Vlaamse rand van Brussel.

De oproep van Guido Naets om een Vlaamse strategie voor het buitenland te ontwikkelen, kan dus niet genoeg gesteund worden.

Samenwerking

Er is echter meer. Gelijklopend met deze bekommernis is er ook behoefte aan een strategie voor het binnenland. Dat is geen kwestie van grensoverschrijdende voorlichting, maar van intern overleg, vertrouwen en coherent optreden. De voorstanders van verregaande autonomie of van zelfstandigheid leven en werken verspreid over diverse partijen en verenigingen. Die verspreiding hoeft geen element van zwakheid te zijn, maar is dat momenteel wel.

De implosie van de Volksunie heeft haar autonomisten in diverse, van elkaar verschillende segmenten van het politieke bestel doen belanden. Sommigen hebben er hun nationalisme uitgezaaid, maar niet weinigen hebben in hun nieuwe familie ook hun persoonlijke allergieën en frustraties meegebracht. Dat is niet ten goede gekomen aan de nochtans noodzakelijke samenwerking over de partijen heen.

Velen hebben zich ingegraven in nieuwe loopgrachten. Een bevrijdende, vriendschappelijke uitwisseling van gedachten is uitgebleven. En ook dat herinnert aan oude' kwalen binnen de Vlaamse beweging. Hugo Schiltz en Karel Dillen verafschuwden elkaar.

Vandaag zijn Bart de Wever en Filip Dewinter onverzoenlijke rivalen. En Vlaamse partijen steunen de uitsluiting van de radicale rechterzijde, wat de slagkracht van de autonomisten in het Parlement neutraliseert.

Bezinning

Ook hier is er nood aan een verstandige strategie, aan een rationele bezinning over doelstellingen en tactische middelen. En wie anders dan de Vlaamse Volksbeweging kan daartoe het initiatief nemen. Het is de historische taak van Eric Defoort om bruggen te slaan, naar Geert Bourgeois en Bruno Valkeniers, maar ook naar de gelijkgezinden aan christen-democratische, liberale en socialistische kant.

Een conflictueuze Belgische confrontatie lijkt onvermijdelijk. In dat vooruitzicht is het bestendigen van de huidige verdeeldheid een kapitale politieke dwaasheid.