De sleutel ligt bij CD&V (info peiling VVB en start Gravensteengroep)

Dit blad heeft altijd in democratische en rationele zin gepleit voor “meer Vlaanderen”. Dat Vlaanderen zich uitgerekend nu zou laten meeslepen in een avontuur van toegevingen aan het Belgische establishment, zou een ramp zijn.

De sleutel voor “meer Vlaanderen” ligt bij de overwinnaars van de jongste verkiezingen, inzonderheid bij CD&V. De Vlaamse Volksbeweging peilde bij parlementsleden, provincieraadsleden en lokale mandatarissen van die partij (2450 bevragingen). Respons en resultaten zijn voor de oude krachten binnen die partij ongenadig: een duidelijk neen tegen uitstel of recuperatie en versterking van het Belgische niveau te versterken (82%). Een dikke plus voor een staatshervorming op basis van de Vlaamse Resoluties (87%), voor het vermijden van Belgische voogdij over de deelgebieden (78%), voor confederalisme met meer bevoegdheden en middelen voor Vlaanderen (77%), voor de splitsing van BHV (‘essentieel om een federale regering te vormen’). (voorlopige cijfers 21 feb.; definitieve: zie www.vvb.org)

Bij toeval op hetzelfde moment van de peiling, lanceert een Gravensteengroep met veel schoon volk een boodschap die in Vlaamsgezinde kringen klinkt als een bel en de laatste tegenstanders van “meer Vlaanderen” zal verrassen.

Etienne Vermeersch, Jo Decaluwe, Johan Sanctorum, Dirk Denoyelle, Chris Michel, Jef Turf, Yves Panneels, Eric Defoort, Jean-Pierre Rondas, Bart Staes, Paul Ghysels, Ludo Abicht, Frans-Jos Verdoodt, Bart Maddens, Paul Deridder, Peter Degraeve, Piet Van Eeckhaut stellen dat het maar eens over en uit moet zijn met het kleineren en negeren van een Vlaamse boodschap (integraal manifest: www.gravensteengroep.org)

De zeer heterogene groep verzet zich tegen de associatie van ‘rechtvaardige Vlaamse eisen’ met extreem-rechts. Ze hekelen het Belgische regime (ongelijkheid en discriminatie van de Vlaamse taal en bevolking). Vlaanderen moest altijd vechten voor rechten, en lijdt na 177 jaar lapwerk onder een ‘kluwen van ondoorzichtige compromissen’.

De Gravensteengroep vindt dat een flink deel van de Vlaamse culturele wereld de intellectuele moed mist om deze analyse te maken. Zelfverklaard “progressief Vlaanderen” klampt zich, samen met de oude Belgische elites, vast aan een Belgisch status-quo. De groep vertrekt niet van een belegen romantisme, maar van een moderne visie rond schaalverkleining en regionale autonomie, ‘die overal in Europa aan de orde is, van Schotland tot Kosovo, van Catalonië tot Estland’.

Centraal staat het principe van territorialiteit. Dit impliceert spelregels, inburgering via taalkennis (migranten doen meer inspanningen dan veelal hoogopgeleide Franstalige inwijkelingen). ‘Sommigen menen dat het volstaat in een grensgemeente een meerderheid te verwerven, om de grenzen te verplaatsen’. Voor de splitsing van BHV hoeft dan ook geen prijs te worden betaald. Een tweetalig Brussel is de laatste kans voor België om te overleven als confederale staat.

Transfers (sociaal-economische solidariteit) kunnen niet langer zonder politieke solidariteit (respect voor grens en ruimte). Cultuurimperialisme en ongezond parasitisme staan in de weg van interregionale solidariteit.

Wie dit negeert ‘pleit in feite voor de ontbinding van die staat’. In dit geval moeten we ‘stappen zetten om de regio’s als onafhankelijke staten deel te laten maken van de EU...Met onze Franstalige vrienden als het kan, zonder hen als het moet’... ‘In de mate dat het zich laat gijzelen door politici die zweren bij status-quo, hypothekeert Franstalig België zijn eigen groeikansen...Wallonië als bevriende partner-natie lijkt ons een aantrekkelijker perspectief dan een staatsbestel dat zich van de ene crisis naar de andere voortsleept’.

Vlaamsgezinden van diverse strekkingen, die zich zo dikwijls ‘gepakt’ voelen in Wetstraatpolitiek of media zullen een warm gevoel krijgen vanbinnen...