TI SI MOJA PRVA LJUBAV

Ik moet toegeven dat ik nooit heb gekeken naar Eurosong for Kids. Ik was een trouwe kijker van Idool 2003 en dat leek me voor één jaar al gek genoeg. Daarenboven koester ik een onbedwingbare afkeer voor het woord Kids. Naar mijn gevoelen is die term in het Nederlands ingevoerd om de kans te geven aan tantes die geen besef hebben van hun leeftijd en de stijl die daar bij hoort zich met één woord belachelijk te laten maken tegenover neefjes en nichtjes.

Ik ken X!NK dan ook alleen uit de uitvoerige verslagen die Gazet van Antwerpen ten beste gaf en weet niet eens hoe je het woord uitspreekt. Tussen haakjes: de Frut combineert de betere politieke analyses met absolute pulpjournalistiek. Dat maakt die krant tot iets onmisbaar, want dankzij mijn lijfblad moet ik geen tijd verspelen aan het bekijken van goedkope tv-programma’s.

Het volstaat de krant te lezen en ik kan overal meepraten alsof ik mijn leven vanaf 17 uur al zappend doorbreng. Het is wel zo handig in deze Stevaertiaanse tijden als je wat kunt verstoppen dat je graag een boek leest. Stel je voor dat je ervan verdacht wordt intellectueel te zijn. Dat dus tussen haakjes.

Op een blauwe maandag las ik dat X!NK zesde was geworden in Kopenhagen op het Junior Eurovisie Songfestival. Die eervolle plaats werd behaald met het lied – ik kon m’n ogen niet geloven – De vriendschapsband. Winnaar werd het Kroaatje Dino Jelusic met Ti si moja prva ljubav. Het Spaanse Desde el cielo haalde zilver en de vierde plaats voor het Wit-Russische Tantsui vond ik ook wel prettig. De titel van het Deense lied moet ik u onthouden, want ik beheers MS Word onvoldoende om hem uit m’n toetsenbord te krijgen. Dat het Poolse Co’s mnie nosi als hekkensluiter eindigde, vind ik dan weer sneu voor onze aanstaande EU-genoten. We zouden wat meer dankbaarheid mogen tonen aan het land dat ons de paus schonk, maar goed.

Met een schok besefte ik dat ik op zaterdagavond een unieke kans had verspeeld om een echte Europese avond te beleven. Want het leuke aan die uitslag is toch wel dat ik van bijna geen enkele titel ook maar een moer begrijp. Zeker omdat Frankrijk en Duitsland respectievelijk hun chat en Katze hebben gestuurd.

In tegenstelling tot hun oudere collega’s hielden onze kindsterren een echte EURO-song, dat wil zeggen een liedjesfeest met respect voor de verscheidenheid aan talen en culturen. Dat een vrijwel voor iedereen onverstaanbaar Servo-Kroatisch lied kon winnen, maakt de triomf compleet. Het Verenigd Koninkrijk en Malta eindigden met hun songs pas derde en zevende.

Het Angelsaksische taalimperialisme kreeg geen poot aan de grond tussen al dat jonge geweld. ’s Anderendaags kwam ik weer met beide voeten op de grond. Een leerling wist te vertellen dat De Zaak Alzheimer verrassend goed was ‘voor een Vlaamse film’. Ik antwoordde dat de brave meid zich schuldig maakte aan een strafbaar feit, racisme geheten. Wie de kwaliteit van een film meent te kunnen afmeten aan de afkomst ervan, zit heel erg ver op het xenofobe pad.

Mijn ironie ontging de leerlingen niet. Ach, ik kan het mijn leerling niet kwalijk nemen. Ze is een kid van deze tijd. Dit gezegd zijnde, vond ik De Zaak Alzheimer goed, maar Verder Dan De Maan (Further than the Moon) nog stukken beter.