Vlaanderen moet aan imago werken

Eeuwen cultuur ten spijt zijn mensen niet altijd lief voor elkaar. Iets negatiefs zal men liever met buitenlanders in verband brengen dan met eigen volk. Een condoom heet in het Frans “capote anglaise”, in het Engels een “French cap”, in het Duits een “Pariser”. Na een halve eeuw Europese eenmaking overleven idiote stereotypes van krenterige Hollanders, arrogante Fransen, onbetrouwbare Engelsen, zatte Duitsers. “Bohemer” is bij ons eerder een scheldwoord dan een oorsprongsaanduiding en omgekeerd heet een flierefluiter in het Tsjechisch “Flamender”.

Na 177 jaar België is “Sale flamand” het meest courante Franse scheldwoord; als vertaling voor “concombre” geven kinderen “Vlaamse Vlaamse bre”; Flahaut noemt zelfs zijn opvolger zo. Volgens een VUB-enquête tolereert een Franstalige meerderheid het Nederlands maar Vlaams is absoluut funest. Als het Antiracismecentrum álle racisme mocht vervolgen, zouden zijn honderden medewerkers de handen vol hebben met het bestrijden van pestgedrag tegen Vlamingen.

Weerwerkstrategie

Yves Leterme zal tot het eind van zijn dagen worden achtervolgd door de op zich grappige Marseillaise-stunt, Rik Daems door zijn Swissair champagnetoast, Fientje Moerman door kwelduivel Rudy Aernoudt, Willy Claes door Agusta, Bill Clinton door Lewinsky enz. Wie bij de pakken blijft zitten wordt afgemaakt en wie schrik heeft krijgt zeker slaag.

Maar voor elke kwaal bestaat een oplossing. Al voor de moord op John F. Kennedy in 1963 zat Dallas (Texas) met een gigantisch imagoprobleem. Na de moord werd het allemaal nog erger, tot de soap Dallas het negatieve beeld uitwiste. Als Dallas vandaag in beeld komt, denken nog maar enkelen aan de moord op Kennedy. Het komt dus aan op een slimme tegenzet, een complete weerwerkstrategie.

In België hebben we echter te maken met een ware haatcampagne tegen al wat Vlaams is. Wie de Franstalige media leest, beluistert en bekijkt zou zich soms echt in Rwanda wanen met zijn Radio Millecollines. Yves Leterme heeft die perceptie gerapporteerd; dat hij werd beschuldigd, die kwalificatie zelf te hebben gegeven, bewijst de kwade trouw van de ophitsers.

Leterme, in feite elke politicus uit Vlaanderen die niet onmiddellijk overstag gaat, is het slachtoffer van een hetze die 20 jaar geleden begon met het cordon sanitaire. Dat werd bedacht door PS’er Claude Eerdekens als weerwerkstrategie tegen het Vlaamse democratische overwicht dat gepaard ging met toegenomen Vlaamse assertiviteit. Bovendien werd het electoraat van links in Vlaanderen geleidelijk ingepalmd voor het Vlaams Blok (nadien Belang) zodat sp.a steeds zwakker werd. Dat deed de PS in panische verlatingsangst aan de noodrem trekken: de afkondiging van een fatwa tegen al wat Vlaams is.

Het begon met het cordon

Wat kon men, om de Vlaamse meerderheid te breken en tot minderheid te degraderen, beter bedenken dan een fatwa tegen de meest assertieve exponent van het Vlaamse overwicht? Een soort inquisitietribunaal vaardigde, onder het voorwendsel van “racisme” een cordon sanitaire uit, dat in Franstalig België voor 100 % wordt toegepast. Enkele Vlaamse “Quislings” à la Jos Geysels en de VRT-top deden dat nadien dunnetjes over, meelopend in een Franstalige strategie om de meerderheid te neutraliseren zodat de minderheid baas kon blijven. Vlamingen collaboreren toch zo graag.

Verkettering van het VB, uitsluiting van de Lijst De Decker, klopjacht op Bart De Wever, stigmatisering van N-VA, diabolisering van Yves Leterme, hetze tegen CD&V: “même combat”, één strijd tegen de democratische meerderheid. Wie aan dit vijandbeeld en deze wurggreep wil ontsnappen, moet door woord en daad bewijzen dat hij toch uit het zachte hout gesneden is waaruit men altijd Vlaamse politici sneed; voor onze zuiderburen zijn de enige goede Vlamingen zij die alles slikken. Toch toonde de BHV-stemming in de Kamercommissie aan wat een democratische meerderheid vermag. Typisch dat alle Franstaligen de zaal verlieten toen de stemming begon: Vlamingen behoren niet gebruik te maken van hun stemrecht. Dat gaf bij het netwerk Pro Flandria de doorslag om tegen Kerstmis 2007 het Plakkaat van Verlating te lanceren en het einde van België af te kondigen.

Proactief optreden

In Brussel kijken duizenden ambassademensen toe op de doorstrijd van België. Zij en de meer dan 1000 correspondenten die hier Europa volgen en ook over België schrijven, kijken doorgaans door de bril van Le Soir/La Libre Belgique/RTBf. Zij beseffen wel dat hier iets niet klopt; ze kunnen de lankmoedigheid en het geduld van de Vlamingen niet begrijpen of plaatsen. Er is behoefte aan een proactieve duiding van de ondergang van België.

Er moet begrip en goodwill bij de brede volksmassa in eigen land maar ook op de internationale scène worden geschapen, zoals de Israëli’s, de Palestijnen, de Kosovaren e.a. dat voordeden. De Vlaamse regering, vooral dan het kabinet Bourgeois, de vzw De Warande, de Denkgroep ‘In de Warande’, Vleva, De Rand, Voka, Vlamingen in de Wereld, OVV, VVB, de Marnixring, Orde van den Prince en enkele publicisten in binnen- en buitenland leverden en leveren uitstekend werk. Er is echter behoefte aan een strategisch plan en aan gericht lobbywerk, naar het model van wat de Vlaamse regering met ViA (Vlaanderen in Actie) heeft in gang gezet. Wie neemt hier het initiatief?