De dode mus van Verhofstadt

De dode mus van Verhofstadt

Open VLD zal snel ervaren dat Verhofstadt zijn partij geen cadeau heeft gedaan. Zijn terugkeer zal niet alleen de partij confronteren met het onoplosbaar probleem waar ook Leterme zijn tanden op brak. Met de terugkeer van de PS zal van liberale programmapunten niet veel overblijven. Nog maar eens een liberaal leugentje – ‘nooit een tripartite!’ – staat op de harde schijf van de kiezer geschreven.

In de CD&V lijkt de oude belgicistische vleugel het onderspit te moeten delven. Het Kartel was er niet toe te verleiden het Vlaams programma uit te wissen. En dat zou wel eens hét politieke feit van 2007 kunnen zijn. De realisatie van het Vlaams programma – overigens dat van zowat de hele Vlaamse volksvertegenwoordiging - is ook nu niet meteen in zicht, maar de rechtlijnigheid kan de partij in 2009 een mooie bonus opleveren. Of ze al dan niet in een overgangsregering, noodregering of tripartite stapt, zal aan dit gegeven niet veel veranderen. De zwarte piet is nu Verhofstadt.

Wie zich verkneukelde in de aftocht van Leterme juicht best niet te vroeg. Want de federale staat kan hooguit nog wat voorthobbelen op vierkante wielen. Een regering met zes of acht partijen, we zijn benieuwd...

Guy Tegenbos noemt Paars III ‘een kartonnen scherm’ waarachter een octopusregering zou worden gevormd. Maar ook dat wordt staatkundig en politiek een draak. Een serieuze staatshervorming en een sterk sociaal-economisch beleid, vergeet het. Beide zijn trouwens aan mekaar gekoppeld.

Etienne Vermeersch (DS, 6dec.) vindt dat alleen een crisisregering op brede basis tot 2009 (en daarna federale verkiezingen) met als hoofdopdracht de staatshervorming en BHV alsnog een uitweg kan bieden. ‘Zelfs dat is niet eens zeker, maar hoe meer men beseft dat een mislukking op termijn naar het einde van België leidt, hoe sterker de motivatie zal zijn om dat te vermijden’, aldus Vermeersch. Een respectabele wens, maar ook niet veel meer dan dat. Waarom zou een tripartite wél slagen wat met oranjeblauw niét lukte?

Uitstel is geen afstel. België zal hooguit nog wel wat voorthobbelen, maar in 2009 komt de volgende ontmanteling. De Vlaamse kiezer heeft een geheugen. De kaarten zullen nog eens worden herschud. Een Vlaamse radicalisering zal er niet alleen zijn binnen het Kartel, maar wellicht ook binnen een ontnuchterde VLD en een realistischer sp.a. Wie nu nog aangestoken blijft door een of andere vorm van belgicisme, zal dan de rekening betalen. De les van 10 juni was duidelijk. Het “non” van de Franstaligen ook.

Vlamingen zijn geen revolutionairen, maar misschien vinden ze in 2009 wel de moed om inspiratie te putten uit wat Verhofstadt tien jaar geleden schreef: ‘Een aantal politici heeft naar aanleiding van de roep naar een grotere Vlaamse zelfstandigheid het idee geopperd een referendum te organiseren ... Hun vraag om een referendum is terecht. Dat referendum zou door het Vlaams Parlement onder de Vlamingen georganiseerd kunnen worden.’ (De Belgische Ziekte, p. 57).

Tenzij dat parlement als een Russische Doema wil blijven functioneren, zal het ooit daar eerst moeten gebeuren. Het soevereine volk beslist. Vanzelfsprekend nadat de Vlaamse partijen in een breed overleg hun taart hebben gebakken. Of men er dan met slagroom “confederalisme” of “Vlaamse staat” op spuit, maakt niet veel uit, want samenwerken met de Waalse buren zal er zeker bijzijn. En vermoedelijk zal dat zelfs vlotter gaan dan in het kale landschap waar Verhofstadt nu in ronddwaalt met zijn dode mus. De kans is niet onbestaande dat hij nog enige tijd de show mag stelen, maar dan wel in een circus dat stilaan de deuren sluit.