De verloren eer van Geert Bourgeois

Geert Bourgeois is met overheidsgelden waarvoor zijn fractie eigenlijk te klein is, “gesmeerd” door Kamervoorzitter Herman De Croo, zonder twijfel met medeweten van de goddeloze drievuldigheid Verhofstadt-Dewael- De Gucht. Wie is door deze smeergeldaffaire het meest beschadigd? De CD&V, die haar nek uitstak voor een alliantie met de NV-A om sp.a-Spirit en de VLD te overvleugelen? Of de N-VA die deze ambitie doorprikte in ruil voor het bord linzensoep van De Croo. Met een knipoog naar Heinrich Böll: ‘De verloren eer van Geert Bourgeois’.

Bij het aantreden van paarsgroen beweerde Verhofstadt (bij de jongste verkiezingen nog in de strijd gegooid met zijn medeklinkers VRHFSTDT, maar straks alleen nog met zijn klinkers EOA), dat hij van België een heel ander land zou gaan maken, een modelstaat. Vergeet het maar. ‘Belgium, the most ridiculous of countries’, schreef het Britse weekblad The Spectator en Louis Michel ‘the most disgusting person in Europe’.

Mes en vork

Zo is zelfs nooit over Willy Claes geschreven, zelfs niet in het diepst van zijn Agustadal, ook niet in onze eigen pers. Dan was de krant La Libre Belgique bij het aantreden van Renaat Van Elslande als eerste Vlaming op Buitenlandse Zaken, wel een stukje gemener door te suggereren dat men zich in diplomatieke kringen afvroeg of de nieuwe minister wel met mes en vork kon eten. Ach, we zijn er op het stuk van communautaire verhoudingen niet veel op vooruitgegaan. Daarover dadelijk meer.

‘Goed bezig’

Dat dacht Verhofstadt inderdaad, maar het loopt bijna allemaal fout. De genocidewet, de politiehervorming, de opvang van asielzoekers, de ambtenarenhervorming, de modernisering van justitie, de hervorming van de ziekteverzekering… Ook de klucht met de priorzegels heeft velen de ogen geopend

Paars blijft vooral veel geblaat en haast geen wol. De ene minister trekt uit wat zijn voorganger heeft gebreid, de ander noemt zijn voorganger een nitwit.

Nog maar pas was Luc Van den Bossche, de vader van de Copernicushervorming, op bedenkelijke manier tot topman van luchthavenexploitant BIAC gebombardeerd en zijn dochter met even bedenkelijke medeplichtigheid van sommige media in een ministerstoel gekatapulteerd, of een nieuwe minister blaast deze hervorming af.

Dat is geen “behoorlijk bestuur”. Het regeringsbeleid is een ramp over de hele lijn en ik denk dat de premier zich nooit heeft voorgesteld hoe weinig vreugde hij zou beleven aan het leiden van een regering, ook al kan hij links en rechts wel wat postjes en schnabbels uitdelen.

Dan was het vroeger leuker, toen zijn hoopvolle medestanders hun auto versierden met reuzenaffiches ‘De generatie Verhofstadt’. Zij die het, zoals Fientje Moerman, met de moed der wanhoop volhielden zijn nu beloond. Wie het vertikte om met zo’n poster rond te rijden, zoals Annemie Neyts, mag nu een stap terugzetten.

In tijden van rampspoed grijpen topfiguren soms naar wat hen de ultieme kick geeft: grote kwantiteiten whisky van vroeg in de namiddag, steeds nieuwe vrouwen op allerhande locaties, pathologische woede-uitbarstingen, faraonische uitingen van grootheidswaanzin…

Gijzeling

Het ergste voor een topman is te beseffen dat hij misbruikt is of verplicht wordt het tegendeel te doen van waar hij voor staat. Geert Bourgeois had een aureool van onkreukbaarheid dat vele tienduizenden Vlaamsgezinden toeliet zich achter hem en zijn partij te scharen. Hij heeft de CD&V verlinkt en uit de staatsruif datgene beloofd gekregen wat hij bij Yves Leterme zocht. Vlaams-nationalisten knarsetanden nu van Izegem tot de Maaskant, de christen-democraten ook.

Verhofstadt is premier bij de gratie van het Waalse PS-establishment. Hij voert uit wat Di Rupo dicteert, de Vlamingen staan er als sukkels bij en prutsen wat aan hun pet. In Tertio van 20 augustus noemde Mark Eyskens, altijd bereid tot een klaroenstoot voor België, de uitbuiting van Vlaanderen in en door België “grotesk”. Zijn Vlamingen dan soms ‘integrale dutsen’ en de Walen ‘superieure bollebozen’, vroeg hij af en hij dacht van nee.

Maar die andere Mark (Grammens) van Journaal schreef al op 7 augustus over de Vlaamse toegevingen: ‘De Vlaamse deelnemers (aan het beraad tot vorming van de regering) hebben geen enkele eis op tafel gelegd.. Zij gaven op alle punten toe en vroegen er niets van belang voor terug. Beschikken zij dan over geen enkele onderhandelingskunst?’ En Mark besluit met een vraag waarop hij wél geneigd is ja te zeggen: ‘Zijn zij een groepje masochisten, die er een sadistisch genoegen in scheppen gekweld en vernederd te worden?’ Inderdaad, het zijn gegijzelde masochisten, die ook nog lijden aan het Stockholm-syndroom*.

Guido Naets

(*) Stockholm-syndroom: verschijnsel dat mensen zich onder bepaalde omstandigheden hechten aan de personen die hen ernstig onrecht aandoen. Term ontstaan naar aanleiding van dergelijke reactie bij slachtoffers van een overval in Stockholm in 1973. Dergelijke reacties worden ook opgemerkt bij mishandelde vrouwen, politieke gevangenen, sekteleden.