Spookcijfers dwalen door Vlaanderen

In de eerste helft van november dook in een aantal Vlaamse kranten het verhaal op van miljardentransfers richting Wallonië en Brussel. Het is wat surrealistisch: de cijfers komen van KBC, maar KBC zelf publiceert ze niet. Ze worden stoemelings opgevraagd door de Vlaamse overheid, maar stilletjes en even stiekem gelekt aan de pers. Ze worden stevig becommentarieerd in een aantal Vlaamse kranten, maar doodgezwegen in andere en op radio en tv. Wat is er toch met die spookcijfers? De geldstroom naar Wallonië is een politiek taboe, weggemoffeld in een potje waarvan het deksel wordt dichtgehouden door een onverwoestbaar monsterverbond. Vlamingen mogen zich afvragen hoe dat in hemelsnaam allemaal kan. Het gaat ten slotte om hun centen. En niet om zo’n klein beetje. Ten minste 150 000 frank – excuus, waarde euroliefhebbers, maar de dooie frank spreekt meer tot de verbeelding – vertrekt jaarlijks uit elk Vlaams huisgezin over de taalgrens. Mogen we nog overwegen of het na tientallen jaren niet eens tijd wordt om onze centen anders te besteden? Aan meer werk, beter onderwijs, meer mobiliteit in Vlaanderen bij voorbeeld. Of aan meer ontwikkelingssamenwerking met landen die onze solidariteit meer appreciëren of ze niet laten verdwijnen in de zakken van een vettig overheidsapparaat. Hoe krijgen de bedrogen Vlamingen beweging in dit dossier? Door te analyseren wie het blokkeert. Niet de gewone werknemers doen dat, want die weten stilaan wel beter. Wel hun machtsinstituten, die geketend zijn aan haute finance of de “kameraden” van Wallonië. De patroons van de VBO-top, de vakbondsleiding en de “stillen” bij een invloedrijk deel van de media. De kranten van de Persgroep repten met geen woord over de KBC-cijfers. In Het Laatste Nieuws wordt dit soort informatie gewoon verdronken in de waterval van hard en licht nieuws, maar vooral doodgeknepen in de desinteresse van de B-Plus-commentator. Ook in De Morgen geen aandacht voor de KBC-gegevens. Enkele maanden eerder wel uitvoerig voor een VBO-studie die de transfers in twijfel trok. De Vlaamse (?) radio- en tv-zenders volgden gedwee in die mysterieuze stilte... Een progressieve minderheid in Vlaanderen koos al in meer dossiers voor een merkwaardig verbond met de Franstaligen. Het vreemdelingenstemrecht wordt Vlaanderen opgedrongen door één partij: sp.a-Spirit. Hetzelfde gebeurt met het cordon sanitaire, een stalinistische en bovendien inefficiënte destructietechniek (al hopen ook VLD en CD&V een stukje van het Blok-lijk op te peuzelen). En met de poging tot diefstal van het partijgeld van het Vlaams Blok (laat ons een kat een kat noemen). Dit terzijde. Inzake transfers zouden Vlamingen kunnen overwegen hoe ze van die stille media toch opheldering kunnen vragen. Hoe ze de druk kunnen verhogen op de top van vakbonden en ziekenfondsen. Hoe ze het VBO kunnen verzwakken... De verkiezingen naderen. Een CD&V in nood kan de stemmen van Vlaamsgezinde kiezers gebruiken. Maar verdient ze die? Na het kelderen van het kartel met N-VA, na de syndicale ‘stop!’ op elk nieuws over transfers of over het “verweken” van het cordon, lijkt de Vlaamse glans eraf... Voor de VLD lijkt het politieke transferseizoen voorlopig afgesloten, op wat Vivant-korreltjes na. De liberalen blijven kwetsbaar op hun rechterflank (migrantenstemrecht, veiligheid, justitie, economische crisis). Ook haar Vlaamse schil vertoont rotte plekjes. Sp.a-Spirit weet dat Groen! (ex-Agalev) blijft knabbelen aan haar linkerzijde. De pudeur waarmee Spirit de Vlaamse kleuren verdedigt, is niet bepaald indrukwekkend. Het Vlaams Blok en zelfs NV-A hoeven niet compleet ongerust te zijn. Vlamingen hebben voorlopig redenen genoeg om de Vlaamse zwakte van de traditionelen af te straffen.