Wie is hier "Stekeknife"?

De verkiezingen van 18 mei leverden in Vlaanderen een gezamenlijke score van 22,7 procent op voor twee openlijk secessionistische partijen. Uiteraard baart dit het Belgische regime zorgen. De staatsveiligheid zou haar job slecht doen als zij hiertegen geen strategie heeft.

Bijna één op vier Vlamingen stemt vandaag voor een partij die van de Vlaamse onafhankelijkheid een prioriteit maakt. Steve Stevaert heeft gelijk als hij stelt dat in de politiek één plus één ‘méér dan twee’ is. Moesten de twee Vlaams-separatistische partijen een kartel vormen, dan lag hun gezamenlijke score ongetwijfeld hoger. Bovendien zouden de 200 000 stemmen uitgebracht op een partij die de kiesdrempel net niet haalt, dan niet verloren gaan.

Het Vlaams-nationalisme is voor het Belgische establishment altijd een geduchte vijand geweest. Wellicht is het voor dit establishment zelfs de meest gevaarlijke aller vijanden, erger zelfs dan het moslimfundamentalisme. Met het voortbestaan van België zijn immense materiële en financiële belangen gemoeid. Staten zijn monsters die over lijken gaan, zeker als het om hun integriteit of voortbestaan gaat. Is België ethischer dan Groot-Brittannië of Spanje? Het is een vraag die men zich moet stellen wanneer men bekijkt hoe de staatsveiligheid in deze landen optreedt tegen secessionistische bewegingen.

Verdeel en heers

Op 11 mei raakte de identiteit bekend van een dubbelagent die sinds 1978 actief was in de hoogste regionen binnen het IRA, maar die in werkelijkheid onder de codenaam Stakeknife voor de Britse geheime dienst werkte. Het gaat om Alfredo ‘Freddy’ Scappaticci, de tweede in rang bij de sectie Interne Veiligheid van het IRA. Stakeknife zou met medeweten van de Britten een veertigtal mensen hebben laten vermoorden. Scappaticci ontkent en beweert dat de beschuldigingen met opzet tegen hem geuit worden zodat hij vanuit het IRA zelf uit de weg geruimd zou worden. Als buitenstaander weet men uiteraard niet in welke mate het nieuws dat men hierover via de media verneemt, betrouwbaar is. Mogelijk wordt de pers gemanipuleerd. Niettemin lijkt het mij nogal evident dat de Britse geheime dienst spionnen heeft binnen het IRA. Moest dit niet het geval zijn, dan zou dat van weinig professionaliteit getuigen.

De Vlaamse priester Ludo Docx, die in Baskenland woont, zegt in een recent interview dat hij vermoedt ‘dat de Spaanse geheime dienst in de ETA is geïnfiltreerd’ om er mensen tegen elkaar op te zetten. ‘Verdeel en heers, dat is de politiek van de Spaanse premier Aznar’ (Gazet van Antwerpen, 19 mei).

Ik ben niet zo naïef om uit te sluiten dat zowel de Britse als de Spaanse geheime diensten méér doen dan ‘mensen tegen elkaar opzetten’. Mogelijk laten ze mensen inderdaad fysiek elimineren. Uiteraard zijn de Vlaams-nationalisten niet te vergelijken met de terroristen van IRA en ETA, maar het feit dat de Vlamingen, in tegenstelling tot de Noord-Ieren en de Basken, een nationale meerderheid zijn, maakt de potentiële dreiging die wij zijn voor het voortbestaan van de Belgische staat, groter dan de dreiging die van IRA en ETA uitgaat voor het voortbestaan van respectievelijk Groot-Brittannië en Spanje. Bijgevolg zou elk van ons zich de vraag mogen stellen: ‘Gesteld dat ik tot het Belgische establishment behoorde en enorme belangen te verdedigen had, wat zou ik doen om de Vlaams-nationalisten te schaden?’

Wreedheid

België is geen doetje onder de staten. De wreedheid waarmee het gebruik heeft gemaakt van het einde van twee oorlogen om met de Vlaams-nationalisten af te rekenen, spreekt voor zich. Men moet de 212 terechtstellingen in België maar vergelijken met de amper 38 executies die in Nederland na de Tweede Wereldoorlog plaatsvonden. Ook het bevel vanuit de entourage van Laken in 1960 om Lumumba ‘definitief te elimineren’ toont aan dat men in Brussel niet ethischer handelt dan in Londen of Madrid als men zich rechtstreeks in zijn belangen bedreigd voelt.

Ik wil hier niet beweren dat we ons binnenkort aan moorden moeten verwachten, maar wel waarschuwen dat naarmate de kans op Vlaamse onafhankelijkheid reëler wordt, België wellicht gewetenslozer zal handelen. Inmiddels twijfel ik er niet aan dat men ons vanuit de staatsveiligheid nauwkeurig volgt en dat binnen de Vlaamse Beweging infiltranten, spionnen, dubbelagenten en provocateurs actief zijn. Eveneens staat vast dat het Belgische regime, net als Aznar, er baat bij heeft dat wij verdeeld zijn. Wie heeft er belang bij dat het water tussen Vlaamse secessionisten zo diep blijft dat zij niet willen samenwerken? Wie provoceert, en waarom? Wat brengen de media, en waarom? En is het ondenkbaar te veronderstellen dat ook in de top van de Vlaamse verenigingen en partijen agenten actief zijn die er geplant werden door de staatsveiligheid?