Mc War van Bush trapt op ziel van Arabieren

De Amerikaanse president en zijn minister van defensie, Donald Rumsfeld, gedragen zich als olifanten in de Arabische porseleinwinkel. Met elke bom die ze op Bagdad en andere steden in Irak laten afwerpen, trappen ze op de ziel van de Arabieren. Met elke moeizaam geprevelde verontschuldiging wanneer weer eens burgers het slachtoffer waren geworden van een “misser”, strooien ze nog meer zout in de wonde.

Dat er nu eenmaal geen “propere oorlogen” zijn, klinkt cynisch uit de mond van politici die beweren Irak te willen bevrijden. Niemand behalve de Koerden in Noord-Irak heeft hen daarom gevraagd. Niemand heeft hen gevraagd om überhaupt in de Golf aanwezig te zijn. De beslissing van Saddam Hoessein om Koeweit in augustus 1990 binnen te vallen en de vermeende bedreiging die toen volgens de Amerikanen van hem zou uitgegaan zijn op Saoedi-Arabië, vormden een welkome gelegenheid voor Bush senior, de 41ste president van de USA, om een steunpunt voor Amerikaanse troepen aan de Golf uit te bouwen.

Bedreiging?

Dertien jaar later vormt Saddam zelfs een “bedreiging voor de wereldvrede”, een reden te meer voor Bush junior, “Bush 43”, om Irak binnen te vallen en de kaart van het Midden-Oosten te willen hertekenen volgens het stramien van een snelle en hapklare McWar. Als Saddam niet had bestaan, hadden de VS hem moeten uitvinden.

Het klonk allemaal zo mooi. Met een mandaat van de Verenigde Naties zouden Amerikanen en Britten naar Bagdad doorstoten om de baarlijke duivel Saddam van zijn troon te stoten. Het zou een korte oorlog worden zonder veel verliezen, zonder veel schade aan mensen en instellingen. De Anglo-Amerikaanse troepen zouden als bevrijders worden onthaald. Niet alleen Irak, maar het hele Midden-Oosten zou de zegeningen van de democratie genieten. Het is maar de vraag of die vlieger uiteindelijk opgaat? Irak ligt in puin, de grote instellingen EU, de NAVO en de Verenigde Naties zijn beschadigd en het aanzien van Amerika in de wereld kreeg een forse deuk.

De historische parallellen leken verbluffend. De nazi’s ontketenden in 1941 een “preventieve oorlog” tegen de Sovjetunie. Stalin, een brutale mensenslachter die gehaat werd door zijn onderdanen, riep de Sovjetburgers op om zich in een “Grote Vaderlandse Oorlog” te verdedigen tegen de agressor. Bagdad werd geen “Stalingrad”, geen “Saddamgrad” waar Bush-43 zijn tanden op stukbijt. De militaire kracht van de Amerikanen is verpletterend, maar hoe lang nog krijgen ze af te rekenen met verzetsnesten en partizanen voor wie het belang van het geschonden vaderland op de ideologie primeert. De Sovjetunie kon op militaire en logistieke hulp van de geallieerden rekenen. Iets gelijkaardigs willen de Amerikanen nu niet zien gebeuren. Rumsfeld haalt zwaar uit naar landen zoals Iran en Syrië die Irak militair materieel zouden hebben geleverd. Daarmee stoot hij eens te meer de moslims in de hele regio voor het hoofd die spontaan sympathie voelen opwellen voor hun “broedervolk” dat dag en nacht blootgesteld is aan bombardementen.

Een gevecht van man tot man had de Amerikanen nog een zeker respect in de islamitische opgeleverd. Maar door te vertrouwen op hun bommenwerpers die dood en vernieling zaaiden, oogstten ze de haat van degenen die ze pretenderen te willen bevrijden. Het tragische aan de Amerikanen is dat ze alleen hun eigen nationalisme verstaan, niet dat van anderen. Dat Iraki’s ook voor de eer van hun land vechten, gaat er bij de machthebbers in Washington niet in.

Bush-43 ziet zichzelf als een strijder tegen het terrorisme, maar het slagveld in Irak wordt een broedplaats voor fundamentalisten. Saddam had geen uitstaans met moslimfanatici. Als pan-Arabisch nationalist installeerde hij een seculier regime in Irak dat ondanks zijn autoritair karakter modern aandeed in vergelijking met de regimes in Koeweit en Saudi-Arabië. Nu verklaarden zelfs fundamentalisten van overal in de moslimwereld zich solidair met de ooit als “heiden” bestempelde Saddam.

Contraproductief

Amerika verdient een tactvollere regering. Het land van de “founding fathers” is een grote natie, maar heeft te weinig oog voor de gevoeligheden van andere naties. We moeten Amerika dankbaar zijn omdat het aan de basis ligt van het systeem van collectieve veiligheid dat zijn uitdrukking vond in Volkenbond en Verenigde Naties, en moeten daarom des te meer zijn regering op de vingers tikken wanneer ze van dat oorspronkelijke geloof in een multilateraal systeem afstapt. Het unilaterale optreden van Bush-43 dreigt contraproductief te werken. Niet alleen omdat Amerika een “Weltmacht ohne Weltmeinung” is, een wereldmacht waartegen zich de publieke opinie in de hele wereld keert, maar ook omdat heel wat kleine dictators in de verleiding zullen komen zich te bewapenen, met nucleaire en massavernietigingswapens, om zich veilig te wanen voor een Amerikaanse aanvalsoorlog.