Een verscheurende keuze

Dewinter heeft ‘een chauffeur’, het Vlaams Belang krijgt ‘massa’s overheidsgeld’, VB’ers in het federale parlement – daar kiezend voor eeuwige oppositie - ‘zouden beter hun zetels opgeven en hun geld afstaan’, aldus Bart De Wever (GVA, 20 maart). De N-VA-voorzitter gebruikt doorgaans sterkere argumenten. Het onzinnig gekrakeel tussen de twee Vlaams-nationale partijen wordt nu ook onzindelijk.

Het moet verschrikkelijk zijn te ervaren dat je kartelpartner je stilaan verplicht je gezond verstand te verliezen. De Wever wéét immers dat Vlaams Belang het lot ondergaat van de oude Volksunie: uitgespuwd worden door het establishment en de politiek correcte pers, intellectueel vervolgd worden omwille van je mening. Het zet de VB-kiezer niet aan tot bezinning. Integendeel, het radicaliseert. De verkiezingen zingen dit uit.

Dit gezegd zijnde, moet er ook begrip zijn voor de De Wever. De partijtop van Vlaams Belang verspilt op een onbegrijpelijke manier tijd en energie in een domme en bijwijlen platvloerse strijd tegen een medestander in de strijd voor het Vlaams belang.

‘Er is geen enkel gat in de muur, en daar moet Vlaanderen op af’, aldus nog De Wever in een bedenking over de komende communautaire onderhandelingen. Ook dat is nogal zwakjes. Er is wél een gat in de muur: het gat dat een kwart van de Vlaamse kiezers erin hebben geslagen. En dat gat wordt groter. Zodra de immobiliserende machtsdeelname voor N-VA geen evidentie meer is, wordt dat gat vast weer een fors stuk groter. Ook binnen CD&V en VLD zitten velen te popelen om mee de muur af te breken. Een hergroepering van die krachten “naast” het Vlaams Belang zou zorgen voor een comfortabele meerderheid op weg naar een Vlaamse staat in Europa. En voor een ontscherping van het VB.

Moet Vlaanderen nu echt wachten tot de topmensen in vakbonden en ziekenfondsen of de aloude monarchenfamilie en het establishment hun eigen macht in vraag gaan stellen?

De verkiezingsjaren 2006 (gemeente), 2007 (federaal) en 2009 (Vlaams) kunnen breukjaren worden in de geschiedenis van Vlaanderen. Politiek is het meer dan hoogtijd om Vlaams-Brabant te redden (lees blz. 4-5), om Vlaanderen op eigen pad te sturen, los van de politieke verstarring en sociaal-economisch wanbeleid in Wallonië en Brussel (lees blz. 6-7). Het is hoogtijd om voor Brussel een “definitieve” oplossing te zoeken. Een zelfstandig Vlaanderen is de Vlamingen meer waard dan de politieke stilstand ten bate van een gewest waar Vlamingen worden geminacht. De politieke, administratieve en financiële ontvetting van de hoofdstad moet bespreekbaar zijn.

Freddy Willockx voorspelt bij samenwerking met het Belang de implosie van CD&V, want ‘daar zal het ACW wel voor zorgen’ (DM, 14 maart). ACW-voorzitter Jan Renders voorspelde dat al eerder (DM, 28 juni 2004). Maar Stefaan De Clerck hoort onder zijn vrienden ACW'ers dat ‘de huidige politieke situatie niet in lengte van jaren vol te houden is’. Ook Pieter De Crem waarschuwde zijn voorzitter Vandeurzen: ‘Onthoud dat veel leden en mandatarissen tijdens mijn ronde door Vlaanderen me hebben gezegd dat ze twijfelen’. (De Tijd, 20 feb.)

De Wever en de Vlaamsgezinde CD&V’ers zouden zich kunnen herinneren dat Renders het kartel CD&V-N-VA afkeurde, dat hij pleitte ‘tegen tegen de overbeklemtoning van de zogenaamd onbetamelijke transfers (DS, 30 mei 2005), tegen de splitsing van de sociale zekerheid of de ziekteverzekering (DS, 26 april 2004). Het is aan De Wever om af te wegen waar het grootste struikelblok zit op weg naar zijn Vlaamse doelstelling. Hoe de kiezer over het Vlaams Belang denkt, zal hij laten blijken met zijn stem. Democratie heet zoiets. N-VA zou daar meer rekening kunnen mee houden.

De Wever gaat uit van de sterkte van de kartelpartner – overigens kleiner dan VB - en niet van de eigen kracht. Dat kan een vergissing zijn.