Diplomatiek geblunder

De politiek wordt in de media graag gereduceerd tot een amusementsspel. Doorbraak blijft de rots in de branding, die de zaak serieus neemt. Ik steek in deze rubriek de Rubicon over en introduceer een gloednieuw politiek spel. Ik leg hier de volgende maanden voor elke partij uit waarom ik er niét voor stem. Aangezien ik in mei toch ga stemmen, lieg ik dus tenminste één keer. Aan u om uit te maken wanneer. Paarsgroen laat ik buiten beschouwing, omdat wel niemand zal vermoeden dat ik in mei een regeringspartij ga honoreren. Blijven over: N-VA, Vlaams Blok en CD&V. In die volgorde, van kleiner naar groter, laat ik ze deze revue passeren. Deze maand ‘de ploeg van Bourgeois’. Die heeft last van te veel principes en dat kan schadelijk zijn.

Louis Michel bepaalt in belangrijke mate het imago van België. Dankzij zijn ondiplomatische veto binnen de Navo staat dit land voor lange jaren in de Verenigde Staten bekend als onbetrouwbare dwarsligger. Als Vlaamse independist ben ik Michel bijzonder dankbaar voor het besmeuren van het Belgische imago, wat even onverwachte als zeldzame diplomatieke kansen biedt voor de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd. Wij hadden aan de wereld in het algemeen en de Verenigde Staten in het bijzonder een duidelijk signaal moeten geven: als België verdwijnt, komt er een betrouwbare Vlaamse bondgenoot voor in de plaats. We hadden essentiële punten tegen België kunnen scoren in Washington, die ons nog ooit heel erg van pas hadden kunnen komen.

Maar Geert Bourgeois vindt dat de N-VA ‘élke deelname of steun van de regering aan de oorlog tegen Irak afwijst, ook als der VN-Veiligheidsraad het licht op groen zet’. Wat krijgt de wereld te horen van één der politieke woordvoerders van de Vlaamse onafhankelijkheidsstroming? België steekt graag stokken in de Amerikaanse wielen, maar Vlaanderen gaat nog een stap verder en erkent zelfs de VN-Veiligheidsraad niet. Leve de Vlaamse Bananenrepubliek. De VS-ambassade in Brussel heeft haar rapport over de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd zeker geactualiseerd en niet in voor ons gunstige zin.

En onze pacifistische tradities dan? Mooi natuurlijk, maar de Vlaamse stem zal de uitkomst in Irak niet bepalen. Niet in de ene, niet in de andere richting. Daar moeten we het dus niet voor doen of laten. Wat is anderzijds het voordeel van een zinloze principiële oprisping, die ons verdacht maakt bij belangrijke grote landen en zelfs grootmachten? First things first; à la guerre, comme à la guerre; Staatsräson en wright or wrong, my country zijn vier internationale diplomatieke beginselen die de N-VA op een hoopje veegt.

België scoorde punten in Frankrijk en Duitsland. De N-VA maakte Vlaanderen verdacht bij de Verenigde Staten en Groot-Brittannië. Handig is anders.

Enfin, nu kunnen we alleen maar hopen dat die oorlog er komt, dat Saddam het VS-leger in de pan hakt en dat Irak de positie van de VS als wereldgrootmacht overneemt. Want voor de Vlaamse onafhankelijkheid zullen we meer steun mogen verwachten van Bagdad dan van Washington.