Vlaanderen moet kiezen voor het “nieuwe Europa”

Louis Michel voert een politiek naar mijn hart. Hopelijk keert hij na de verkiezingen terug op Buitenlandse Zaken. Hoe slechter de internationale reputatie van België, hoe beter de kansen op Vlaamse onafhankelijkheid. Er bestaat, gezien de barslechte beurt die België recent in de Verenigde Staten en Groot-Brittannië gemaakt heeft, nog weinig vrees dat die landen actief zullen tussenkomen om een uiteenvallen van België te verhinderen.

De crisis rond Irak heeft een breuk veroorzaakt in Europa tussen twee blokken: het zogenaamde “oude Europa” van de drie continentale grootmachten Frankrijk, Duitsland en Rusland, waarbij alleen België zich heeft aangesloten, versus het “nieuwe Europa” van Groot-Brittannië, Spanje, Italië, Polen en de Scandinavische landen, waarachter alle kleine Europese staten, met uitzondering van België, zich hebben geschaard.

Men schildert het af alsof deze landen lakeien zijn van Amerika, maar in feite is er een Europese opstand bezig tegen Parijs en Berlijn.

Motor

Twee imperialistische landen hebben de voorbije eeuwen Europa proberen te overheersen: Frankrijk en Duitsland. Elk onderwierpen ze het continent met het zwaard en deden daarna als “leider van Europa” een gooi naar wereldheerschappij. Napoleon trok in 1812 met een pan-Europees leger van 600 000 man naar Rusland en joeg in zijn waanzin 550 000 van hen de dood in, waaronder honderden Vlamingen. Hitler deed het een eeuw later nog eens over, en reed zich eveneens vast in de Russische modder.

Rond het midden van de vorige eeuw kwamen Frankrijk en Duitsland tot het besef dat zij elk afzonderlijk niet in staat waren om Europa te overheersen. Uit dat besef groeide de idee om het samen te doen. De Frans-Duitse as, die al vlug de Europese Gemeenschap probeerde te domineren, werd de zogenaamde “motor” van Europa, waarbij Parijs en Bonn overeen kwamen dat Frankrijk het politieke beleid van Europa zou bepalen en Duitsland het economische.

Parijs zag de Frans-Duitse “motor” vooral als een instrument om de Angelsaksische (Britse zowel als Amerikaanse) invloed in Europa te beperken. De Gaulle trok zich in de jaren 1960 uit de Navo terug en hield de Britten lange tijd met opzet buiten de EG. Zolang de Koude Oorlog duurde, had Duitsland echter belang bij een blijvende aanwezigheid van de Amerikanen in Europa. Ook na het einde van de Koude Oorlog had kanselier Kohl de Amerikaanse steun nodig omdat hij een hereniging van Duitsland wilde doordrukken tegen de wil van Frankrijk in. Parijs legde zich hier uiteindelijk bij neer toen bleek dat Duitsland loyaal bleef aan de Frans-Duitse as. Maar Berlijn moest wel een prijs betalen: de invoering van de euro.

Geopolitiek

De twee groten hebben Europa in invloedssferen verdeeld, waarbij Duitsland de dienst uitmaakt in Centraal-Europa, en Frankrijk in West-Europa, terwijl Parijs ook de internationale houding van Europa mag bepalen. De drie hoofdsteden van Europa – Brussel, Luxemburg en Straatsburg – liggen in de Franse zone, waar ze ook moeten blijven. België is in zijn geheel toegewezen aan de Franse invloedssfeer. Parijs zal Vlaanderen en Brussel niet goedschiks toestaan om zich aan de Franse dominantie te onttrekken. Gelukkig wordt de Frans-Duitse as aangevochten vanuit Londen.

De crisis rond Irak heeft tot een binnen-Europees conflict geleid dat al lang zat te broeien. De Britten worden gesteund door de mediterrane, de Scandinavische en de Oost-Europese landen. Geopolitiek hebben die dezelfde belangen als de Britten, namelijk de imperiale ambities van Frankrijk en Duitsland intomen. De Oost-Europeanen zien bovendien hoe de Frans-Duitse as zich langzaam ontwikkelt tot een Frans-Duits-Russische as. Veelbetekenend is het feit dat Parijs, maar ook de officiële EU, Rusland steunt inzake de Russische minderheden in de Baltische staten, terwijl Londen dat niet doet.

Amerika

Omdat Londen sterker staat met de Amerikanen op de achtergrond, wil iedereen, behalve Frankrijk, Duitsland en Rusland, de Amerikanen bij Europa betrokken houden. Sinds het einde van de Koude Oorlog wordt Europa voor Amerika echter alsmaar minder belangrijk.

Het Midden-Oosten met zijn grote olievoorraden, houdt Washington strategisch veel meer bezig dan Europa. De Europeanen hebben voor de VS nog slechts iets te betekenen in de mate dat zij kunnen (en willen) helpen bij het nastreven van Amerikaanse belangen elders in de wereld. In feite zijn sinds het einde van de Koude Oorlog nog slechts twee Europese landen van echt strategisch belang voor de Amerikanen, namelijk Groot-Brittannië, dat een Amerikaans vliegdekschip is vóór de Europese kust, en Turkije, dat voor het grootste gedeelte geografisch niet eens tot Europa behoort.

Om de Amerikanen betrokken te houden bij Europa, steunen de meeste Europese regeringen de Amerikaanse oorlog tegen Irak. In ruil wil men Amerikaanse steun bij de politieke strijd tegen de Frans-Duits-Russische as. Voorlopig lijkt Washington niet van plan Europa de rug toe te keren. Het heeft Parijs en Berlijn zelfs smalend uitgeroepen tot het “oude Europa,” en al de anderen geloofd als het “nieuwe Europa”.

Het heeft weinig zin dat Vlaanderen zich de kop breekt over de houding die het moet innemen in het conflict tussen Washington en Bagdad. Ons “nationaal belang” – het enige dat doorslaggevend mag zijn indien wij een echte natiestaat willen worden – is een onvoorwaardelijke steun aan het “nieuwe Europa.” Want alleen in dit Europa maakt Vlaanderen een kans om als een onafhankelijke staat welkom te worden geheten.