Uitbreiding EU vergroot bedreiging Euro-Brussel

In Vlaanderen wordt Euro-Brussel nogal eens beschouwd als (zeer) ver van het eigen bed gelegen. Ten onrechte, want zonder deze Europese moloch zou Brussel - zoals normaal is voor een hoofdstad - ongetwijfeld de gewijzigde verhoudingen in het land hebben weerspiegeld. Dat wil zeggen: geleidelijk aan Vlaamser geworden zijn. Dergelijke ontwikkeling was trouwens begonnen op het einde van de jaren 1960; de opkomst van het FDF was daar een (paniek)reactie op.

De vestiging in Brussel van de voornaamste instellingen van de EU en van tal van andere daarmee verbonden internationale instellingen heeft die ontwikkeling volledig omgebogen. De agglomeratie is nu zodanig verfranst dat geen 10% van de bevolking nog Nederlands spreekt (Doorbraak, september 2002).

De redenen hiervoor zijn complex: de afbraak van dichtbevolkte wijken om plaats te maken voor EU-kantoren, en de duizelingwekkende prijsstijgingen op de woningmarkt (gevolg van de inwijking van duizenden “Eurocraten”) brachten een grootscheepse volksverhuizing op gang, waarbij de autochtone Brusselse bevolking verjaagd werd en vervangen door een massale toevloed van “migranten”, aangetrokken door de ‘lichtjes van de hoofdstad van Europa’.

Cijfers

Kamerlid Bart Laeremans (Vlaams Blok) becijferde dat niet-Belgen en “nieuwe” Belgen samen nu 45,2 % van de Brusselse bevolking vormen; over vier jaar zijn zij een meerderheid die in overweldigende mate Frans spreekt. 98,5% van de “snel-Belg-wet”-migranten kozen immers een Franstalige identiteitskaart.

Brussel is de enige hoofdstad ter wereld waarvan de inwoners een andere taal spreken dan de meerderheid van dat land. Begrijpelijk is dan ook dat België in de wereld steeds meer overkomt als een Franstalig land.

Maar Euro-Brussel bedreigt ook de territoriale integriteit van Vlaanderen. Behalve wanneer het gaat om losse federaties (cf. Bern in Zwitserland) vertonen hoofdsteden de tendens om demografisch uit te groeien in functie van de bevolking van het land. De EU telt nu ca. 350 miljoen inwoners.

Al op het einde van de jaren 1980 toen we nog maar met 12 lidstaten waren, berekenden internationale immobiliënmakelaars dat de hoofdstad van een Verenigd Europa zou uitgroeien tot een reuzenagglomeratie van de grootte van Tokyo (9 miljoen inwoners voor een Japanse bevolking van 127 miljoen), die ver buiten haar wettelijke grenzen zou uitlopen. Maar zelfs met “slechts” drie tot vijf miljoen inwoners zoals in Parijs of Londen, zal de agglomeratie zich noodzakelijkerwijze uitbreiden. “Greater London” en “le Grand-Paris” bestrijken ongeveer dezelfde oppervlakte als de vroegere provincie Brabant. Vlaanderen zou dan zijn hartland kwijt zijn.

Tot dusver bleef die ontwikkeling beperkt, omdat de EU vooralsnog een samenwerkingsverband is, waarvan de leden soeverein blijven. Maar dat kan veranderen als de EU onder druk van Verhofstadt, Dehaene (vice-voorzitter van de Europese Conventie) en andere “EU-federalisten”, uitgroeit tot een heuse (bonds)staat. Voorwendsel is dat de uitbreiding naar het Oosten niet kan verwerkt worden zonder “verdieping” (lees: verstaatsing) van de instellingen.

Mogelijk tegen 2004 krijgt de EU er immers tien nieuwe lidstaten bij met een totale bevolking van 75,5 miljoen. Als nadien ook nog Bulgarije en Roemenië (samen 32 miljoen inw.) aansluiten en nog later Turkije (67 miljoen), dan wordt de EU de derde meest bevolkte staat ter wereld, na China en Indië.

Dan zou Euro-Brussel geheel Vlaanderen opslorpen. Tenzij de Vlamingen zich daartegen verzetten. In dat geval ontstaat er een enorm Europees probleem.

Verhuizing

Voor de Vlamingen zijn er maar drie aanvaardbare alternatieven: • Ofwel wordt Vlaanderen onafhankelijk zónder Brussel, en dan is het twijfelachtig of de Europese instellingen in Brussel kunnen blijven. Maar zo ja, zal Euro-Brussel het Vlaamse grondgebied blijven bedreigen. • Ofwel wordt de EU een losse confederatie, een veredelde vrijhandelszone als het ware, zoals de Britten en andere “eurosceptici” zouden wensen. • Ofwel zoekt Euro-Brussel een meer aangepaste vestigingsplaats op. Dit derde alternatief werd aangereikt door de “Frankfurter Allgemeine Zeitung” (5 november) naar aanleiding van een artikel over de malafide perikelen rond het Europees stergebouw Berlaymont. Ook die krant gaat er van uit dat in het uitgebreide Europa Brussel veel te klein is om de verwachte nieuwe bevolkingstoeloop op te slorpen, en bovendien veel te excentrisch ligt. Meer concreet suggereert de Duitse kwaliteitskrant de verhuizing van de Europese instellingen naar Centraal-Europa, zegge tussen Wenen en Bratislava, waar ruimte zat is om een volledig nieuwe Europese hoofdstad te bouwen.

Het toeval wil dat wij in 1989 betrokken waren bij de oprichting van een “Comité Stop Euro-Brussel” dat eveneens pleitte voor de verhuizing van de Europese instellingen naar .....Wenen.

De idee kan fantastisch klinken maar in het recente verleden hebben talrijke landen van hoofdstad gewisseld of zelfs een gloednieuwe hoofdstad uit de grond gestampt. Dit was gewoonlijk het geval wanneer een grote federatie ontstond (Canberra, New- Delhi, en recent nog (1960), Brasilia). Misschien wordt het tijd dat comité nieuw leven in te blazen?