Ik vraag inderdaad geen pardon!

Ik vraag inderdaad geen pardon voor wat naar de wijze woorden van Eric Defoort "in de eerste helft van de vorige eeuw” gebeurde. Dat is mijn antwoord op het zoveelste pardon-betoog van de heren Corijn, Lagrou, Reynebeau en anderen in het boek Collaboratie in Vlaanderen - Vergeten en vergeven?, de gebundelde bijdragen van een tijdens een studiedag (Antwerpen, november 2001) gehouden politiek correct herdenkingsritueel voor de Zwarte Zondag van tien jaar vroeger. Een bijeenkomst waar het dossier “collaboratie en repressie” alleen maar de heel verre aanleiding was om tot het eigenlijke onderwerp te komen: het Vlaams Blok in het bijzonder, extreem-rechts in Vlaanderen vandaag.

Let wel, het boek bevat gelukkig niet alleen pamfletten die helaas niet eens het peil halen van wat een goed pamflet kan zijn, er staan ook boeiende bijdragen in.

Zoals die van onder meer Bruno De Wever over de andere wetenschappelijke aanpak van het oorlogsgebeuren in Nederland en bij ons of de samenvatting die Lieven Saerens brengt van zijn onthutsende studie over de geschiedenis van Antwerpen en zijn joodse bevolking.

Men vraagt zich wel af of deze wetenschappers vooraf wisten wat de toon zou zijn van sommige andere bijdragen. Of ze weet hadden van een uitspraak zoals deze: ‘België is zonder twijfel het beste wat de regio’s (sic) die men vandaag de dag Vlaanderen pleegt te noemen ooit overkomen is.’

Dezelfde “doctor in de geschiedenis” heeft het ook over ‘al die meisjesscharen, vendelzwaaiende knapen en hogeschoolstudenten die telkens weer voor de verkeerde zaak marcheerden: Leopold III, amnestie, de klerikale school of etnische zuivering in het Leuvense, Voeren of de Brusselse randgemeenten.’ Het zal je natuurlijk maar gebeuren om met de familienaam Lagrou door het leven te moeten gaan...

Zijn collega Eric Coryn heeft het over de ‘verzelfstandiging van Vlaanderen (die) getekend is door het oorlogsverleden’. Deze “cultuurfilosoof” is van oordeel dat het oorlogsverleden ‘slechts een episode (is) in het verhaal van een brede stroming in Vlaanderen die vanuit het interbellum tot vandaag voortleeft.’ Volgens deze wetenschapper was het voorstel-Suykerbuyk bedoeld ‘om de sporen van collaboratie uit te wissen en zo tegemoet te komen aan de amnestie-eis’.

Gemiste kans

Tegen het blootleggen van wat voor, tijdens en na de oorlog binnen de Belgische grenzen gebeurde, heeft niemand bezwaar. Daarvoor rekent elke samenleving op wetenschappers die op zoek gaan naar de feiten die proberen verbanden aan te tonen tussen die feiten zodat de gemeenschap eindelijk kan weten wat er ooit gebeurde. Dus ook in een stad als Antwerpen en haar joodse inwoners.

Dat sommigen vandaag die kennis nog altijd verwerpen, daar zal het puberale scheldproza van Lagrou en co. niets aan veranderen. Ik behoor tot dat almaar kleiner wordende clubje Vlamingen die het wél willen weten en dus lezen wat wetenschappers voorleggen. Ik wil alleen niet opgelegd krijgen wat ik uit het verhaal moet besluiten. Ik wil alleen niet opgescheept worden met een schuldgevoelen voor iets waar ik niet bij betrokken was, mijn ouders evenmin.

Ik wil bovendien zelfs met die kennis van zaken het recht blijven hebben om te blijven zeggen dat ik een Vlaming ben, dat ik wil denken en zeggen wat ik meen te moeten zeggen en denken. De heren mogen weten dat ik hen een heel lange lijst van nog altijd niet opgeloste vragen “over de tijd van toen” kan bezorgen.

De pardon-gedachte van de groep Voorwaarts was van bij het begin een pijnlijke operatie - de Franstalige en vaderlandslievende overkant heeft gewoon lak aan dit soort Vlaamse opgedrongen welwillendheid - de heer Lagrou en sommige van zijn metgezellen zorgden er nu voor dat dit discours vandaag een gemiste kans is.

In dit boek laten Corijn, Lagrou en anderen immers weten dat zij helemaal niet aan verzoening denken. Het gaat hen integendeel om niets anders dan een met een wetenschappelijk sausje overgoten politieke guerrilla tegen alles en al wie hun anti-Vlaamse tien geboden niet zonder morren ondergaat. Helaas voor hen, dat zij Vlaanderen en hun ‘in Vlaanderen geboren zijn’ haten, dat is hun zaak. Niet de mijne. Zij hebben de sceptici wel overtuigd van hun Vlaams gelijk.

Eric Corijn ea., Collaboratie in Vlaanderen - Vergeten en Vergeven? 214 blz., Manteau, 17,95 euro.