Rijk Vlaanderen is politiek machteloos

De Belgische particratie evolueert van kwaad naar erger. Zij holt de parlementaire democratie uit. Het regime is doodziek. Een autoritaire regering domineert de wetgevende macht en probeert zelfs de rechterlijke macht te manipuleren. Een nooit eerder geziene epidemie van vaandelvlucht en schaamteloos overlopen doet de herschikking van het politieke landschap ontaarden in een herschikking van persoonlijke carrièrekansen. Het cynisme van bepaalde politici lokt misprijzen uit en verachting. In dat klimaat van bedrog, waarin het vertrouwen in de politieke klasse totaal zoek is geraakt, moeten wij straks naar de stembus. De media bereiden de kiezer erop voor met tendentieus samengestelde panels, belachelijke shows en pseudo-emotionele interviews.

De kandidaten van de coalitiepartijen zijn volop bezig met het verspreiden van hun blijde boodschappen. Sommigen laten door anonieme publicisten of door oud-journalisten die partij-ambtenaar worden, boekjes schrijven die hun “visie” en hun nieuwe beloften openbaren. Het is minder riskant dan het voorleggen van een balans, die negatief zou uitvallen.

Paarsgroen werd immers geen succesverhaal. Het land wordt slechter bestuurd dan onder het vorige kabinet, met de bezwarende omstandigheid dat het beleid de belangen van Vlaanderen nu wel heel openlijk schaadt en negeert.

De regeringsvorming was een door Waalse toppolitici gestuurde operatie. Daarna volgde een lange reeks van anti-Vlaamse beslissingen en reacties: van Lambermont over de groteske Costa tot de Waalse weigeringen om over de hervorming van gezondheidszorg, financiële transfers, vervoer enzovoorts, te onderhandelen. De lezer van Doorbraak kent de dossiers.

Beterschap?

De Vlaamse socialisten belijden een conservatief belgicisme dat de heerschappij van de Parti Socialiste in de staat bestendigt. De inbreng van de gewezen flaminganten van Spirit verandert daar niets aan. Al even belgicistisch blijft de partij van de zielige Agalev-ministers.

De Vlaamse liberalen worden dooreen geklutst in een vat vol tegenstrijdigheden. Voorzitter De Gucht ziet België “verdampen”, maar Kamervoorzitter De Croo en de premier handhaven de macht van het unitaire Establishment.

Ook de nationalisten zijn verdeeld. De Nieuw-Vlaamse Alliantie herbergt zowel traditionele gematigd-rechtsen als progressieve Vlaamsgezinden. Ze beweert voor een onafhankelijk Vlaanderen op te komen, maar deinst terug voor een Los van België-campagne. De aarzelingen hypothekeren de nieuwe start.

Het Blok rekent op verdere groei, omdat in brede kringen en om diverse redenen - niet alleen wegens de explosieve immigratiekwestie - de ontevredenheid onder de verontruste burgers lijkt te vermeerderen en het Blok overkomt als de enige echte oppositiepartij. Maar het ziet alsnog geen kandidaat-bondgenoten opdagen die het “cordon” doorbreken.

CD&V tenslotte is nog te veel CVP. De partij ontbeert slagkracht. In de debatten over euthanasie en het homohuwelijk heeft ze haar christelijke profiel niet aangescherpt. Het confederale engagement blijft vaag. CD&V wil niet erkennen dat Vlaanderen en Wallonië, om een statenbond te kunnen vormen, eerst onafhankelijk dienen te worden. Luc Van den Brande - en de jongeren die naast hem staan - willen een radicaal-Vlaamse koers varen, maar ook hier liggen oudere zwaargewichten dwars.

Zoveel is zeker: de behartiging en verdediging van de Vlaamse belangen - tegen de groeiende vijandschap van de francofonie in - kan niet worden overgelaten aan de politieke formaties alleen.

Er is strategisch overleg vereist, waar figuren uit de sociaal-economische, diplomatieke en universitaire milieus bij betrokken zijn. Daar moet de basis worden gelegd, waarop een verruimde samenwerking tot stand komt, zowel met het oog op de versterking van de Vlaamse tegenwoordigheid in parlement en regering, als in het perspectief van Vlaanderens plaats in de Europese Unie. Want staat rijk Vlaanderen politiek zwak in België, in Europa telt het helemaal niet mee. En daar nochtans wordt over onze toekomst beslist.